Ας ήταν οι στιγμές μεγαλύτερης διάρκειας
Ας μην ήταν τόσο σύντομη η ζωή
Γιατί δεν κατάλαβα όσα χρειαζόσουν;
Γιατί δεν σε άκουγα όταν προσπαθούσες κάτι να μου πεις;
Ψιθυριστά μου μίλαγε η καρδιά σου, αλλά εγώ δεν την άκουσα ποτέ καθαρά
Δεν πρόσεχα, με απασχολούσε ο εαυτός μου, τα θέλω μου
οι ανάγκες μου, ήταν πολλές
Το άφηνα για αργότερα, μια άλλη φορά έλεγα κι έφευγα
απομακρυνόμουν γιατί δεν καταλάβαινα …
Τώρα ζητώ μια ευκαιρία πάλι για να ζήσω ότι δεν πρόσεξα
ότι δεν κατάλαβα ποτέ
μια αγκαλιά να ξαναζήσω, να ξεκινήσω από την αρχή
αυτό που έμεινε πίσω, με ένα παράπονο κι ένα γιατί;
Περνούν οι στιγμές και φεύγουν σε ένα λεπτό η σε μια ζωή;
Ακριβός ο Χρόνος και η αναπνοή κάποτε θα τελειώσει
σαν το λεπτό, σαν τη μικρούλα, την ακριβή αυτή στιγμή
Αγάπα, όσο έχεις χρόνο
αγάπα όσο προλαβαίνεις, είναι ακριβή πολύ η στιγμή.
©2023 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα