Σκέψεις
Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας αθόρυβα,
σαν το πρώτο φως της αυγής που δε ζητά να το προσέξεις.
Δε δίνουν μεγάλες υποσχέσεις,
δεν υψώνουν τη φωνή τους·
μονάχα μένουν.
Μένουν όταν οι δρόμοι σκοτεινιάζουν,
όταν η καρδιά κουράζεται να ελπίζει,
όταν οι λέξεις λιγοστεύουν και η σιωπή γίνεται βαριά.
Και τότε η παρουσία τους γίνεται μια ζεστή γωνιά,
ένα μικρό λιμάνι μέσα στις φουρτούνες μας.
Σε αυτούς χρωστάμε ένα «ευχαριστώ»,
που ίσως δε φτάνει ποτέ.
Για τα βλέμματα που μας είδαν, όπως πραγματικά είμαστε,
για τα χέρια που μας κράτησαν, χωρίς να ζητήσουν τίποτα,
για τις στιγμές που στάθηκαν δίπλα μας,
χωρίς να χρειαστεί να τους καλέσουμε.
Η αγάπη τους δε γράφτηκε με μεγάλα λόγια·
γράφτηκε στις μικρές πράξεις.
Σ’ ένα μήνυμα την ώρα που η μοναξιά μεγάλωνε,
σ’ ένα χαμόγελο που μας θύμισε πως υπάρχουμε,
σε μια σιωπή που είπε περισσότερα από χίλιες λέξεις.
Κάποιοι άνθρωποι είναι δώρα που δεν τυλίγονται σε χαρτί.
Είναι ρίζες που κρατούν την ψυχή μας, όταν φυσούν άνεμοι,
είναι αστέρια που δεν χάνονται ακόμη κι όταν δεν τα κοιτάμε.
Κι αν η ζωή μάς διδάσκει κάτι,
είναι να μην αφήνουμε για αύριο την ευγνωμοσύνη.
Να λέμε στους ανθρώπους μας πως η παρουσία τους έχει αξία,
πως το φως που δίνουν ταξιδεύει μέσα μας.
Γιατί υπάρχουν ψυχές που δεν περνούν απλώς από τη ζωή μας.
Αφήνουν ένα αποτύπωμα τόσο βαθύ,
που μοιάζει σαν να κατοικούσαν πάντα εκεί
στο πιο τρυφερό μέρος της καρδιάς μας…
©2026 Αθηνά Ζωγράφου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα