Σκέψεις
Σκισμένο το ύφασμα τ’ ουρανού από προσευχές του κόσμου
ματώνοντας στο ακανθωτό σύρμα της επιθυμίας.
Καθώς τα φώτα ανάβουν,
παπούτσια πολύχρωμα γράφουν ιστορίες σε φθαρμένα πλακόστρωτα
κι δρόμος πάντα θυμάται το γέλιο και το δάκρυ,
που ξεφεύγει σαν ανεξίτηλη σκιά,
αφήνοντας μια στιγμή στο παγκάκι, να ονειρεύεται,
κόκκινα γαρύφαλλα, ν’ ανθίζουν στην σιωπή,
φλόγα σε κερί κάτω από ρολόγια γρήγορα,
κρεμασμένα στο ταβάνι του χρόνου, ν’ ανάβει στον ήλιο,
να σβήνει στην βροχή, σαν Φλας στην στροφή,
που το ταξίδι διχάζεται στα τρίστρατα,
ανάμνηση να γίνεται το αντίο τις βραδιές της συγνώμης
ζητώντας συντροφιά σαν φθηνή γυναίκα,
που δεν αγάπησε ποτέ τα σοκάκια της νύχτας.
©2026 Nancy Rosered
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα