Πεζοποίημα – ‘ Όλα καλά και ανθηρά ‘

Μοντέρνα ποίηση * Πεζοποίημα

Παλεύουμε
να ξαναβρούμε τα βήματα που οδηγούν στη λογική,
είναι σοκαριστικό να ξεκινάς ενώ μέσα σου νιώθεις ήδη χαμένος.
Καμιά πατρίδα
Καμιά θρησκεία
Καμιά ελπίδα
Βήματα βιαστικά που φοράνε τον εγωισμό
και συνεχίζουν μ΄έναν και μόνο προορισμό… τη νίκη….

Κανείς δεν έχει τον χρόνο να συνειδητοποιήσει
πως στο τέρμα θα βρεθούμε βαθιά ηττημένοι, σχεδόν κατεστραμμένοι.
Ένας ζαλισμένος όχλος
που τον έχουν πείσει πως ξέρει που πάει και γιατί…
Ναι, θα υπάρξει αυτός που θα κόψει το νήμα
και για λίγα δευτερόλεπτα δημοφιλίας, θα στεφτεί νικητής.
Μετά;
Τι θα γίνει όμως μετά;

Μια ατελείωτη μοναξιά σε μια πραγματικότητα,
που ακροβατεί ανάμεσα στην τρέλα που επικρατεί
και στην παράνοια που φιλοσοφεί.
Μια αφόρητη καταδίκη,
να βιώνουμε μέρα με τη μέρα την ίδια ζωή,
να πολεμάμε να ικανοποιήσουμε μια νέα ανάγκη
που πολλές φορές δεν μας είναι καν κατανοητή,
να πεισμώνουμε για ν΄αποκτήσουμε κάθε τι άχρηστο και ακριβό,
που μας είναι εντελώς περιττό
και ταυτόχρονα να καυχιόμαστε για το νέο πολιτισμό,
που κάποτε θα χαρακτηρίζαμε φαιδρό.

Μικροί, μεγάλοι, βυθισμένοι βαθιά σε μια σκοτεινή καταχνιά.
Μια θλιμμένη αγέλη από μορφωμένους ανθρώπους
που ακόμη ασυναίσθητα αναζητούν έναν ήρωα ψυχής,
γιατί οι ήρωες που έλαμπαν σε μια άλλη, ιστορική ζωή,
έχουν εξαφανιστεί και κανείς πια δε θέλει να τους μιμηθεί.
Εκείνοι γινόταν πρότυπο, σημαία, οργή.
Τους ακολουθούσες
γιατί ο λόγος τους γεννούσε την ελπίδα στην ψυχή.
Δυστυχώς πια θεωρούνται ντεμοντέ οι άνδρες,
που για πανωφόρι είχαν την ψυχή,
για ψωμί την τιμή της πατρίδας
και για φιλί ένα λάβαρο και ένα εικόνισμα της Παναγιάς.

Βαρετοί,
όλοι αυτοί που κρατάνε αυτά τα σκουριασμένα ιδανικά.
Αναχρονιστικοί,
όσοι μάθανε ν΄ αγαπάνε το λευκό και το γαλάζιο
και να δακρύζουν όταν ακούν τον ύμνο του ποιητή.
Μη δημοκρατικοί,
όταν δε θέλεις να σου κλέψουν την ιερή γη,
την πατρίδα,
την ίδια σου τη ζωή.

Ένα κοπάδι από άμοιρα μηρυκαστικά
που χάσανε και πατρίδα και καρδιά
και ζητωκραυγάζουν στον δρόμο για τα σφαγεία και το ξεπούλημα.
Παρακαλώ συνεχίστε….
Φωνάξτε με όση δύναμη σας έχει απομείνει
‘Όλα καλά και ανθηρά’

Δεν ξέρω αν λυπάμαι περισσότερο όλους αυτούς ή εμένα τελικά….

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα