Ποίηση – Κάθε που νυχτώνει –

Ποίημα

Κάθε που νυχτώνει
και όλα γύρω τραβούν δρόμους μοναχικούς
σκορπάω την αλφαβήτα πάνω σε άδειες σελίδες
Τακτοποιώ τα γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο
σχηματίζοντας λέξεις διαφορετικών νοημάτων όπως
Αγαπώ
Βροχή
Μοναξιά
Συγγνώμη
Πονάω
Φεγγάρι
Σύννεφα
Παραίτηση
Απουσία
Όνειρα
Ταξίδια
και άλλες πολλές μικρές, μεγάλες,
με πολλά φωνήεντα φωτεινά και στρογγυλά σαν χαμόγελα, σαν αναστεναγμοί, σαν νοσταλγίες ..
με δύσκαμπτα σύμφωνα σαν σκέψεις σκοτεινές,
σαν αναποφάσιστες ανάσες, σαν κόμποι στριμωγμένοι στο λαιμό της νύχτας ..
Προσθέτω σημεία στίξης, από τα παλιά, τα ξεχασμένα,
εκείνα που κανείς πια δε φαίνεται να τα χρειάζεται.
Μου αρέσουν πολύ οι δασείες, οι οξείες, οι περισπωμένες και τα θαυμαστικά
ίσως και κάποιες άνω τελείες από εκείνες που σου λένε ότι έπεται συνέχεια,
δίνοντάς σου χρόνο να παίρνεις κάποιες απαραίτητες ανάσες, να κάνεις δεύτερες σκέψεις ..
Τις κοιτώ περιμένοντας να μου μιλήσουν
να μου πουν γιατί έρχονται σε μένα τις νύχτες, γιατί στριμώχνονται μέσα στο μυαλό μου
Βάζω δίπλα τους καμπύλες και κλείνω τα συναισθήματα που κάθε λέξη μου αφήνει
Κρατάω ένα (μου) κτητικό για κάθε λέξη
Έτσι ερχόμαστε κοντά, γίνονται οικείες, γνώριμες, δικές μου, αποκτούν φωνή και υπόσταση
Κάποιες φορές με παρηγορούν, μου κρατούν συντροφιά
Κάποιες φορές μου ψιθυρίζουν μυστικά, μου τραγουδούν, με νανουρίζουν
Κάποιες άλλες γίνονται ποιήματα, ερωτικά βλέμματα, υποσχέσεις
Ζωγραφίζω καράβια και βάζω τίς λέξεις για πανιά και τις ανάσες μου τις κάνω αεράκι
Και ταξιδεύω, ταξιδεύω, ταξιδεύω και γίνονται οι σκέψεις κύματα, θάλασσες, βράχια και γλάροι
Γίνονται χαμόγελα και δάκρυα και ουρλιαχτά που μέσα μου μόνο ουρλιάζουν, εμένα μόνο πνίγουν..
Όχι δεν είχα κοιμηθεί, ξάγρυπνα όνειρα μου κρατούσαν συντροφιά
και το φεγγάρι που κρυφοκοίταγε απ’ τις γρίλιες ξάγρυπνο κι αυτό
Άνοιξε τού ρολογιού η πόρτα ξεπροβάλοντας ο κούκος νυσταγμένος
Έκρωξε τρεις φορές και γύρισε βιαστικός να συνεχίσει το όνειρο.
Ούτε κατάλαβα πότε από τίς μεγάλες ώρες της νύχτας, πέρασε στις άλλες τις μικρές.
Και οι λέξεις μπροστά μου δεν βγάζουν νόημα, συνεχίζουν μόνο να φωνάζουν μέσα στο μυαλό μου
Τις σβήνω μπερδεύω τα γράμματα απ’ την αρχή ως να έρθει η άλλη νύχτα
Τώρα πρέπει τη μέρα να διαχειριστώ και τις φωνές μες στο μυαλό μου…..

©2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια