Ποίημα
Μια κατακόκκινη αμαρτία…
Μια κόρη που φιγουράρει σαν θεά,
σαν οπτασία.
Μια κόκκινη ανάγωγη ενδυμασία
γεμάτη υποσχέσεις, όνειρα και μια απειλή,
που οι δειλοί ονόμασαν αμαρτία.
Μια αδιάβαστη, άνομη ψυχή
που κλειδώθηκε στη σιωπή,
που βαφτίστηκε στη λάγνα επιθυμία.
Κόκκινα χείλη, μια λαχτάρα, μια δίψα,
μια αβάσταχτη κυριαρχία
και η σκέψη να πετάει σε χαραγμένα κορμιά
από την ηδονή, από το πόθο,
από τον Δαίμονα που παραδόθηκε στην αμαρτία,
που αφήνεται ανυπεράσπιστος σ΄αυτήν την άρρωστη πείνα
και καταβροχθίζει χάδια και φιλιά με λαιμαργία.
Μια ατσαλάκωτη φιγούρα
που όταν σε κοιτά θολώνει η σκέψη,
λυγίζει η ηθική,
δακρύζει η πίστη
και όλα γίνονται μια μυρωδιά, μια φωτιά,
μια καταδίκη στης κόλασης τα κελιά,
που βάφτηκαν με την κακία.
Ναρκωμένη συνείδηση και μια αιώνια αιχμαλωσία
για μια μάγισσα που δηλώνει δίχως ντροπή,
Κατακόκκινη Αμαρτία!
©2023 Maria Stavridou
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Παρα πολυ ωραια η γραφή της Μαρίας Σταυριδου. Αγγιζει ψυχές και γεννάει αισθήματα Οταν τα διαβάζεις σε ταξιδεύει σε ποιησης ωκεανους με τα βαθεια νερά τους .Συγχαρητήρια κι ευχομαι παντα δημιουργική κι αστειρευτη
Γλυκιά και αγαπημένη μου Μαρούλλα, ένα τέτοιο σχόλιο ειδικά από σένα είναι δώρο πολύτιμο και το κρατώ στα βάθη της καρδιάς μου.
Καταπληκτικό κείμενο!!