Μοντέρνα ποίηση – Ένα Φεγγάρι Τιμωρός –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Αγκαλιάζω
το άδειο μαξιλάρι.
Ξεκίνησε η βραδιά
απειλώντας τη μοναξιά,
δε θα΄μαι μια εύκολη νίκη.
Συντροφιά
με τις μικρές αράχνες της θύμησης
και μια – δυο πεινασμένες νυχτερίδες
της ματωμένης Πανσελήνου,
ξηλώνω τη μνήμη του έρωτα.
Τραβάω με δύναμη τις θηλιές
καταστρέφω ό,τι πλέξαμε αγκαλιά.
Πείθω τον εγωισμό
με πυγμή
να σηκώσει το ξίφος της εκδίκησης,
εικονικά ετοιμοπόλεμος
για την έρημη ζωή που απέμεινε.

Τα φαντάσματα στην αυλή
συνομιλούν,
αναρωτιούνται,
αν είμαι
ένα εγκαταλελειμμένο ψέμα
ή μια πληγωμένη αλήθεια…

Ο μόνος δικαιούχος ν΄ απαντήσει: Εσύ
Εσύ όμως λείπεις
Δραπέτευσες
στερώντας μου το χαμόγελο
που ερωτεύθηκα τρελά.
Ακόμη τ΄ ονειρεύομαι
Εξαιτίας του
βραδιές ατέλειωτες κλαίω σαν νεογνό
που το παρατήσαν σ΄ αφιλόξενη φωλιά.
Παράλυτος ο κόσμος
που δεν μπορεί
να διαχειριστεί την τρυφερότητα.
Ανίκανοι οι περισσότεροι
ν΄ αντέξουμε την αγάπη,
κάποιοι μάλιστα
ορκισμένοι εχθροί της
μέχρι το τέλος του κόσμου.

Αργά βράδυ Σαββάτου
η αυτοεκτίμηση
κοιμισμένη σε βαθύ φαράγγι,
η παγωνιά
όπως πάντα απειλητική,
ενώ το Φεγγάρι απέναντι μου
ενθουσιασμένο
χτυπά τα τύμπανα πολέμου,
προειδοποιώντας τους κόρακες
πως απόψε
επιτέλους θα γίνει ο τιμωρός μου. . .

Παραμένω ψύχραιμος
ακίνητος στο σεργιάνι μου,
ψιθυρίζοντας δειλά στον ουρανό – Θεό
μια ταπεινή εξομολόγησή…
μου λείπουν οι δονήσεις της ζωής
που τράνταζαν αυτήν τη γη…
όλες δικές σου.

Η αχάριστη ψυχή μου
άγνωστο πως επιβιώνει.
Αιώνια τιμωρημένος…

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα