Ποίημα
Λέξεις… χιλιάδες λέξεις δικαστές
δυνάστες… φύλακες και φυλακές
Αιώνια υπόδουλοι
σ΄αυτές τις μικρές δηλώσεις
σ΄αυτές τις βαθιές υπογραφές,
που μαγεύουν, που παρασέρνουν,
που αιώνια σε δένουν
σ΄ένα φιλί, σ΄ένα σε ποθώ πολύ,
σ΄ένα δεν αντέχω τη ζωή.
Λέξεις… που κυριαρχούν, που δεσμεύουν καρδιές
και περιουσίες κάθε μορφής… άυλες ή υλικές.
Λέξεις… που γίνονται εικόνες ορατές
που γίνονται μαχαίρια κοφτερά,
οπλισμένα όπλα στα πιο αδούλευτα χέρια,
που τρομάζουν και χτυπάνε τη μαμά.
Λέξεις που τελικά ορίζουν Πράξεις
Πράξει… μικρά μοχθηρά ξεσπάσματα
που στόλισαν ταμπέλες ‘Εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ’
που έραψαν ετικέτες ‘Χωρίς εσένα δε μπορώ’
που μαχαίρωσαν την καρδιά και μετά πήγαν στη δουλειά.
Ανενόχλητοι μαχαιροβγάλτες
που τρόμαξαν από έναν ζωγράφο φαφλατά
και αποφάσισαν να πάρουν εκδίκηση στα σκοτεινά.
Οπλισμένοι εγωισμοί
λίγο πριν το όνειρο χαθεί.
Μελανιασμένα χάδια και ένα φιλί,
που θύμισε ξινό κρασί.
Ύβρις, το πάντρεμα αυτό
μια λέξη και μια πράξη,
που πρώτα ξεγυμνώσαν όρκο ιερό
που ξεχάσαν τη ψυχή και λεηλατήσαν το κορμί
που ψιθύρισαν ‘Αιώνια θα σ΄αγαπώ’
που πλημμύρισαν στο αίμα… πριν χαθώ…
©2023 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

υπεροχο μαρια μου..