Έλα, …είπα …
κι ας είναι ξένο το όνειρο.
Εγώ θα αιωρούμαι μες στην σκόνη της σελήνης.
Ας στάζει η ψυχή μου στο πάτωμα.
Πρόσεξα πόσο ταιριάζει με τις κόκκινες σανίδες.
Έλα,
Όταν τα άστρα θα κοιτάς,
θα κλέψω ένα βλέμμα σου,
γιατί αν τα μάτια σου κοιτώ
άλλο δεν έχω χρεία.
Ίσως λοιπόν, γράψω μιά ωδή για τα δικά σου μάτια.
Τα μάτια που με σκλάβωσαν,
τα μάτια που αγάπησα.
Αυτά τα ίδια μάτια, που μέσα τους, ταξίδια κάνω χίλια δυό.
Κι ας μην κοιτούν εμένα,
φτάνει που τα κοιτώ εγώ.
Τάχα πώς θα ήταν σωστό να αρχίσω;
Ελάτε, βοηθάτε ποιητές!
Δεν ξέρω ωδές να γράφω.
Ας είναι,
Τούτο θα γράψω μόνο …
Ω, της αγάπης μάτια,
που είστε στεριές και θάλασσες και φάροι στο νησί μου,
μάτια που είστε ωκεανοί, μέσα σας να πνιγόμουν.
Να γίνω αστέρι του βυθού, να κατοικώ εντός σας.
Να γίνετε το σπίτι μου.
Ω, μάτια λατρεμένα,
να γίνω εγώ το δάκρυ σας, μην είστε εσείς κλαμένα …
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα