Διηγηματική ιστορία – Ο αυτισμός –

Διηγηματική ιστορία

Η Ιωάννα και ο Δημήτρης συναντήθηκαν για πρώτη φορά την πρώτη ημέρα, της πρώτης
τάξης του Λυκείου. Έτυχε τα θρανία τους να είναι δίπλα – δίπλα. Η Ιωάννα ένα πανέμορφο
κορίτσι και ο Δημήτρης ένα συμπαθητικό φυσιογνωμικά αγόρι, όμως τον συνόδευε από το
γυμνάσιο, η φήμη του φρικιού. Άριστος στα μαθηματικά, μέτριος στα δευτερεύοντα και
κάκιστος στα φιλολογικά, ιδίως στην έκθεση. Όμως εκείνο που τον κάνει ξεχωριστό είναι τα
ξαφνικά ξεσπάσματα, οι ανεξέλεγκτοι θυμοί και η τάση απομόνωσης. Αιτία ήταν ότι
γεννήθηκε με ήπιο αυτισμό γνωστό ως υψηλής λειτουργικότητας ή ως σύνδρομο Asperger.
Την πρώτη ημέρα στο σχολείο η Ιωάννα του χαμογέλασε και του συστήθηκε. Εκείνος την
κοίταξε απορημένος και της είπε απλά «είμαι ο Δημήτρης» και συμπλήρωσε με ειλικρίνεια.
«Ξέρεις κανείς δεν με θέλει για φίλο».
Αυτή του χαμογέλασε και πάλι.
«Ξέρω ποιος είσαι. Μη σκας. Αυτοί χάνουν» του είπε.
Από εκείνη την ημέρα, η Ιωάννα έβγαλε όλο τον καλό εαυτό του Δημήτρη. Με υπομονή στα
διαλείμματα τον βοηθούσε στα μαθήματα και αυτός ανταποκρινότανε, στο βαθμό που του
επέτρεπε η ιδιομορφία της διαφορετικότητάς του. Σπάνια είχε ξεσπάσματα και όταν ένιωθε
ότι δεν μπορούσε να τα ελέγξει, αυτή τον άγγιζε στο χέρι και του χαμογελούσε. Κανένα από
τα εκατοντάδες φάρμακα που τον πότισαν, καμιά δασκάλα λογοθεραπείας ή
εργασιοθεραπείας, κανένας ψυχοθεραπευτής μέχρι τότε, δεν είχε τέτοια ευεργετικά
αποτελέσματα στη συμπεριφορά του, όσο το άγγιγμα και το χαμόγελο της Ιωάννας.
Τα άλλα παιδιά, ιδίως τα αγόρια, σύντομα ένιωσαν τη ζήλια. Το πιο όμορφο κορίτσι της
τάξης να νταντεύει ένα φρικιό!!!
Ο αγορίστικος ανταγωνισμός για την καρδιά της Ιωάννας, προς το παρών ξεχάσθηκε και έγινε συμμαχία.
Οι συμμαθητές που είχε από το γυμνάσιο, ήξεραν πώς να τον ενοχλήσουν και να τον απορρυθμίσουν.
Προσπάθησαν να του κάνουν ομαδικό μπούλινγκ, αλλά έπεσαν πάνω στο κορίτσι, που με σκληρά λόγια
και πολλές απειλές, τους έβαλε στη θέση τους, πριν ο Δημήτρης καταλάβει κάτι.
Οι καθηγητές που ήταν ενήμεροι για την κατάσταση του αγοριού, περίμεναν ένα ξέσπασμα,
το οποίο στην πραγματικότητα και αυτοί δεν γνώριζαν πώς να το αντιμετωπίσουν.
Το ξέσπασμα αυτό, όσο η Ιωάννα έλεγχε την κατάσταση, ποτέ δεν ήλθε.
Ο Δημήτρης ένιωθε για πρώτη φορά ασφαλής με τη νέα (και μοναδική) φίλη του. Σε κάποιο
διάλειμμα που του διάβαζε την ιστορία της επόμενης ώρας, την κοίταξε στα μάτια και τη
ρώτησε απλά
«Γιατί το κάνεις αυτό;» και εκείνη του χαμογέλασε με εκείνον το μοναδικό
της τρόπο, που έλιωνε τις αγορίστικες καρδιές
«Γιατί και ο αδελφός μου έχει το ίδιο πρόβλημα και ξέρω τι περνάς».
Ποτέ δεν ξαναμίλησαν γι αυτό.
Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, η Ιωάννα, βρέθηκε θετική στο τεστ του κορονοϊού.
Έπρεπε να μείνει στο σπίτι για μερικές ημέρες. Έτσι ήλθε η καταστροφή. Από την πρώτη ώρα,
ο Δημήτρης έδειχνε νευρικός. Αδιαφόρησε για το μάθημα, δεν αντιδρούσε στις παρατηρήσεις
του καθηγητή και απλά πηγαινοέφερνε το σώμα του μπρος πίσω.
Κάποιο παιδί φώναξε «το φρικιό ξύπνησε» και όλοι γέλασαν.
Ο Δημήτρης άρχισε να χτυπά με το χέρι του το θρανίο και έβγαλε μια κραυγή που πάγωσαν όλοι.
Κάλεσαν τους γονείς του και εκείνοι αμέσως τον
πήραν στο σπίτι. Κανένα ηρεμιστικό δεν τον έπιανε. Έκαναν ότι τους είχαν πει οι
ψυχοθεραπευτές, αλλά τα πράγματα πήγαιναν στο χειρότερο. Τέλος φοβούμενοι ότι θα
κάνει κακό στον εαυτό του, κάλεσαν ασθενοφόρο.
Η Ιωάννα επισκέφτηκε στο ψυχιατρείο το φίλο της, μόλις το τεστ έδειξε αρνητικό. Τον είδε
από μακριά δεμένο χειροπόδαρα στο κρεβάτι, να τινάζει το κορμί του και να ουρλιάζει. Οι
νοσοκόμοι της είπαν να μην πλησιάσει, γιατί είναι επικίνδυνος. Αυτοί τους ζήτησε να τον
λύσουν, όμως αυτό δεν γινότανε.

Πλησίασε το κρεβάτι και ο Δημήτρης την είδε. Αμέσως σταμάτησε τα ουρλιαχτά, άπλωσε τα
χέρια όσο του επέτρεπαν τα σχοινιά, σε μια αγκαλιά. Από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Το
πρόσωπο μαλάκωσε και ένα μικρό χαμόγελο φάνηκε. Πλήρης μεταμόρφωση. Έτρεξε κοντά
του, τον αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει. Για λίγη ώρα το κουβάρι των δύο νέων ανθρώπων,
έμεινε μπλεγμένο. Ο νοσοκόμος φώναξε το γιατρό, ο οποίος έφθασε αμέσως. Ζήτησε να
λύσουν τα χέρια του Δημήτρη, αλλά να έχουν το νου τους. Ο Δημήτρης ανασηκώθηκε και
αγκάλιασε και αυτός την Ιωάννα.
«Μην με αφήνεις της έλεγε, μην με αφήνεις».
Έμεινε μαζί του μία ώρα. Σε αυτό το διάστημα τον τάισε και βοήθησε να τον καθαρίσουν
από τις βρωμιές που συσσωρεύτηκαν στο κρεβάτι του. Του άλλαξαν τα ρούχα και τα
σεντόνια. Όταν ήλθε η ώρα να φύγει, ο Δημήτρης άρχισε πάλι να δείχνει σημεία πανικού.
«Κάτσε να βγάλουμε μια φωτογραφία» του είπε.
Στάθηκε δίπλα του στο κρεβάτι και ο νοσοκόμος τους τράβηξε μια φωτογραφία με το κινητό της.
Του έδωσε το τηλέφωνό της.
Κοίτα εδώ του είπε. Θα ήμαστε μαζί μέχρι αύριο, που θα ξανάρθω. Πάρε με όταν νιώσεις
ανάγκη στο σπίτι μου, να μιλήσουμε. Παρακάλεσε να μην τον δέσουν και ότι αύριο θα
ερχότανε και πάλι. Σε λίγες ημέρες ο Δημήτρης επέστρεψε στο σχολείο. Με τη βοήθεια της
Ιωάννας κατάφερε να εγκλιματισθεί και πάλι.
Όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά με τους ίδιους, όχι όμως και με τους γονείς τους.
Οι γονείς της Ιωάννας πονούσαν το παιδί τους, που το πρωί φρόντιζε το Δημήτρη και το
απόγευμα τον αδελφό της. Θεωρούσαν άδικο το φορτίο, που από μόνη της διάλεξε να
κουβαλά. Αυτοί ένα παιδί είχαν με πρόβλημα και πελάγωναν, πολλές φορές κουράζονταν
και άλλες βαρυγκωμούσαν. Προσπάθησαν να της μιλήσουν, όμως δεν άκουγε τίποτε. Ούτε
τον αδελφό της παραμελούσε, ούτε το συμμαθητή της.
Από την άλλη οι γονείς του Δημήτρη ήταν ικανοποιημένοι με την πρόοδό του, όμως
σύντομα θα έφθαναν οι διακοπές και τότε τι;
Θα άντεχε το παιδί τους, την απουσία της φίλης του;
Και γενικά αυτή η συνεχώς αυξανόμενη εξάρτηση, μέχρι που θα έφθανε;
Στο γυμνάσιο προχωρούσε με χίλια δύο προβλήματα, δυστυχής μέσα στην απομόνωσή του,
όμως το πάλευε. Τώρα όμως με την πρώτη απουσία του χαρισματικού αυτού κοριτσιού,
είδαν τα αποτελέσματα. Ούτε οι γιατροί μπόρεσαν να βοηθήσουν.
Η κατάσταση ήταν πράγματι αδιέξοδη.
Τότε αποφάσισαν οι γονείς τους να πάνε από κοινού σε έναν ειδικό ψυχολόγο, για να
ζητήσουν τη βοήθειά του. Το πρώτο πράγμα που τους συνέστησε είναι να
παρακολουθήσουν την Αμερικανική σειρά «Στο φάσμα του έρωτα» (Love in the Spectrum),
που ασχολείται με τον αυτισμό και τον έρωτα. Πρόκειται τους είπε για μια σειρά, όπου
πρωταγωνιστές είναι αυτιστικοί νέοι που προσπαθούν να γνωρίσουν για πρώτη φορά
άλλους ανθρώπους, να δημιουργήσουν σχέσεις ακόμη και με φυσιολογικά άτομα και γιατί
όχι, ακόμα και να παντρευτούν. Όλοι έχουν το δικαίωμα να δοκιμάσουν την “τύχη” τους
στον έρωτα, να αποτύχουν και να πληγωθούν. Είναι υποχρέωσή σας, να κάνετε και εσείς,
ότι μπορείτε για να βοηθήσετε. Έτσι μπορεί να βοηθηθεί και το δικό σας αγόρι είπε στους
γονείς της Ιωάννας.
Η ιστορία του Δημήτρη και της Ιωάννας εξελίχθηκε σε μια τυπική ερωτική ιστορία δύο νέων
ανθρώπων που γνωρίζονται στο σχολείο και δεν αποχωρίζονται ποτέ. Παντρεύτηκαν και
έκαναν οικογένεια και έζησαν με όλες τις καλές και τις κακές στιγμές των ζευγαριών, με τις
χαρές και τις λύπες της, με τα πάνω και με τα κάτω. Απέκτησαν δύο υγιέστατα παιδάκια
που τα μεγαλώνουν με την τρυφερότητα που η Ιωάννα διαθέτει μέσα στην ψυχή της.

©️2025 Παύλος Κωνσταντινίδης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας