Μοντέρνα ποίηση – Παρών όσο και… Απών –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Για μια στιγμή…
όρθια, γυμνή,
πόδια βυθισμένα στην οργωμένη γη
πατώντας τους σπόρους
-που ξεσκέπαστοι κρυώνουν-
ενώ γαργαλούν τις πατούσες
που έκαψε η λάβα της ζωής.

Μια δανεική στιγμή
μακριά
από τις υπαγορευμένες υποχρεώσεις
-στολίδια εξουσίας-
γύρω από τον λαιμό.
Πείσμα στο πείσμα
ποτέ δε θα παραδεχθώ
πως με πνίγουν
πως οι ανάσες – λυγμοί
αυξάνονται συνεχώς.

Τα κατάφερα
Τ΄ έσκασα
από τους δεσμοφύλακες της ψυχής,
να νιώσω το χάδι
που κουβαλούν οι αέρηδες.
Κλείνω τα μάτια
να μην κοιτάξω τον Δήμιο
που ήδη χαϊδεύει το κορμί
σχεδόν ερωτικά.
Αφήνομαι στο χάδι
που θα λατρέψω ή θα μισήσω ως θεό.
Προσποιούμαι
πως είναι τ΄ ακροδάχτυλά σου
που ξεκίνησαν το βασανιστήριο
για να θυμίσουν που ανήκω
χρόνια τώρα…

Αμέτρητες στιγμές
κουρασμένες
που οικειοθελώς δηλώνουν ‘Παρών’
γιατί τρομάζουν στο άκουσμα του απών.

Ένας ζητιάνος φυγάς
που απόψε
δεν ξέρει που θα κοιμηθεί.

Άκου… κλαίει η γη
δίχως βροχή,
καταδικασμένοι οι σπόροι
εγώ πάντα βουβή.

Παρών λοιπόν
όταν τα πάντα ψιθυρίζουν στην ψυχή… Απών!

©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα