Ποίημα
Τον πόνο σου -σα μάλλινο πλεκτό-
κατάσαρκα τον φόρεσα.
Στην κάθε την πληγή σου, εγώ,
να κατοικήσω μπόρεσα.
Το πόδι σου το φάσκιωσα
στο στραβοπάτημά σου.
Το χέρι μου σου άπλωσα
να ‘μαι το κράτημά σου.
Να μην το δει ο κόσμος ο κακός,
το γέλιο σου, το έκρυψα∙
το χρόνο, το συνέθλιψα.
Απ’ όλες τις στιγμές, δεν έλειψα.
Φίλος, για να μπορώ να λέγομαι…
Να πάρουνε εμένα στην αγχόνη,
ήταν η ελπίδα μου η μόνη.
Φίλος, για να μπορώ να λέγομαι…
Την τελευταία αναπνοή,
σου ‘δωσα στην αρένα,
να μη σε δω να χάνεσαι,
εσύ, πριν από μένα…
©2026 Βασίλειος Καπράλος
Αρθρογράφος * Ποιητής
