Ποίημα
Πέρασα πάλι απο εκεί όπου κοιμάσαι κάποιαν νυχτιά μέσα στο κρύο του Χειμώνα
μα έχεις χαθεί απο καιρό και δεν θυμάσαι εκεί μετρά ίδια η στιγμή με τον αιώνα.
Ο τάφος σου, μικρός χορταριασμένος που χει πολύ καιρό να στολιστεί
στέκει μονάχος, σιωπηρός και λυπημένος θαρρείς κι εκείνος έχει πιά απελπιστεί.
Φύγε μακριά της μου φωνάζουν όλοι οι γύρω είναι νεκρή ποτέ της δεν μπορεί να νιώσει
μα αμετανόητος εγώ πάλι θα γείρω στο κρύο μάρμαρο που σ έχει περιζώσει.
Είν οι νεκροί καμιά φορά που μας βαστούνε μέσα στη λαίλαπα ετούτης της ζωής
έστω κι αν έφυγαν μακριά και δεν μπορούνε να νιώσουν πάλι τ άγιο δώρο της πνοής !
©️2024 Νικηφόρος Βυζαντινό
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Ποιητική συλλογή Άσματα Νεκρικά
