Άρθρο αυτογνωσίας – Ο Δρόμος –

Άρθρο αυτογνωσίας

” Ο δρόμος σου είναι αυτός: του Φωτός και της Δόξας του θεού επί της Γης! ”
Μου το μήνυσε η πρώτη ανάσα που πήρα σ΄αυτή τη Γη και πήγα να σκάσω.
” Πού βρίσκομαι;” κραύγασε η ψυχή μου, κατατρομαγμένη από το βάρος που την καταπλάκωσε.
” Σσσσ…μη φοβάσαι! θα είμαστε πάντα μαζί σου”, μου ψιθύρισαν κάποια αγγελάκια στο αυτί μου.
Τότε γύρισα και τα είδα. φτερούγιζαν τριγύρω μου και στα μάτια τους είδα το Φως.
” Αυτό θα είναι ο Φάρος σου. Αυτό θα ψάχνεις να βρεις. Τίποτε άλλο δεν θα χορταίνει την ψυχή σου και μόνο μ΄αυτό θα σωθείς.

Κλείσε τώρα τα μάτια σου και κοιμήσου γλυκά, μωρό μας, μωρό του Θεού.
Τί φαντάστηκες;
Θα σε αφήναμε μόνο σου μέσα σ΄αυτή τη μαυρίλα;
Εδώ θα είμαστε. Κι όσο εσύ θα πονάς, εμείς θα σε ταϊζουμε με το Μάννα του Ουρανού. Δεν θα μας βλέπεις, γιατί πρέπει να μάθεις πολλά σ΄αυτό το “Σχολείο της Γης”. Όμως θα έρθει η ώρα. Μη φοβάσαι και…άντεξε…άντεξε…άντεξε πολύ!”
” Αντέχω…αντέχω…προσπαθώ…πώς θ΄αντέξω;…δεν αντέχω…βοήθειααα!” κραύγαζε η ψυχή μου. Κι εγώ πονούσα τόσο πολύ, που τα ξέχασα όλα, όλα όσα μου έλειπαν. Το Φως, τ΄αγγελάκια μου, την αγάπη τους…όλα τα παραμέρισα και στράφηκα προς τους ανθρώπους.
” Πώς πρέπει να είμαι για να με αγαπάτε εσείς;” τους ρώτησα.
Καμία απάντηση! Ερημιά!
” Πώς θέλετε να είμαι για να υπάρχω κοντά σας;” ξαναρώτησα, μα οι θόρυβοι του δρόμου σκέπασαν τη φωνή μου.
” Πώς με θέλετεεεε!” ξαναφώναξα δυνατά, τόσο δυνατά που έσπασε η καρδιά μου.
Τα κομμάτια της πετάχτηκαν στον δρόμο κι έγιναν θρύψαλα. Το αίμα της, ποτάμι, έβαψε τα σοκάκια.
Και οι άνθρωποι φώναξαν τον σκουπιδιάρη του Δήμου για να καθαρίσει την περιοχή. Μία καθώς πρέπει κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί τόσα θρύψαλα ανακατεμένα με αίμα.
Διαταράσσεται η τάξη και η ευπρέπεια!
Τότε ήταν που ακούστηκαν οι τρομπέτες του Ουρανού.
Εγώ αφουγκράστηκα!
Η ψυχή μου θυμήθηκε!
Τα μάτια μου βούρκωσαν!
“Επιτέλους, επιτέλους!” ψιθύρισα και πήγα να γείρω κατάκοπη στα μαξιλάρια του καναπέ μου, μα…δεν υπήρχε εκεί καναπές.
Υπήρχε μόνο μία τεράστια αγκαλιά από Φως, που με τύλιξε. Ακούμπησα πάνω της, Έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα!
” Σσσσ…μη φοβάσαι πια τίποτε! ” ψιθύρισε η γνώριμη φωνή στ΄ αυτιά μου. Κοίταξα στο πλάϊ μου και είδα τα αγγελάκια μου.
Φτερούγιζαν γύρω μου και από τα μάτια τους ακτινοβολούσε το Φως.
” Αυτό ήταν η Δύναμή σου! Αυτό ήταν ο Φάρος σου! Κι αυτό θα είναι το βάλσαμο που θα γιατρέψει κάθε πληγή σου.
Σήκω τώρα, γιατί ήρθε η ώρα. Είναι πολλά αυτά που έχεις να κάνεις. Και είναι πολλοί αυτοί που πονάνε πάνω στη Γη”, μου είπαν κι εγώ σηκώθηκα.
” Επιτέλους, ξεκινάει η ζωή μου!” φώναξα δυνατά.
” Η ζωή μας, θέλεις να πεις”, μου ψιθύρισε το αγγελάκι που φτερούγιζε γύρω μου.
΄Ηταν Άνοιξη.
Η Γη ζωντάνευε.
Κι εγώ ετοίμασα τον σάκο μου για το πρώτο μου ταξίδι στην άλλη άκρη της Γης.
Με περίμεναν οι συνοδοιπόροι μου!

©️2024 Μαίρη Μάκρα

Αρθρογράφος – Συγγραφέας

” Σύμβουλος Αυτογνωσίας- Με Οδηγό τα Ελληνικά Αρχέτυπα ”