Σκέψεις – Φέρτε μου κάτι να σωθώ. . . –

Σκέψεις. . .

Φέρτε μου κάτι να σταματήσω την φασαρία στο μυαλό μου…
Τρομερή κίνηση, κόσμος φωνάζει, σπρώχνει για θέση στο λεωφορείο…
Πρόσωπα βλέπω, στέκονται, κάθονται…
Άλλοι σπρώχνουν να φτάσουν στην κόρη του ματιού μου…
Το έντονο φως τους με καίει, τα μάτια μου πονάνε, και με τυφλώνουν.
Μια συμφόρηση που δεν αντέχω. Θέλω να κατέβω.
Τα νεύρα μου με τσιτώνουν.
Βγαίνω στην αυλή του κυρ Ηλία και μη χειρότερα.
Το κεφάλι μου κόβεται στα δυο.
Εγώ, ένας κορμός δέντρου και ο κυρ Ηλίας, ξύλο κόπτης… με χτυπά με το κασμά του.
Να βροντά η καμπάνα του σχολείου, και το ραδιόφωνο να παίζει την Συμφωνία των Χιλίων του Μάλερ.
Μια ενορχήστρωση που μοιάζει με μύγες που περιστρέφονται γύρω
στα αυτιά μου… Με τον ενοχλητικό τους ήχο… τη μικροσκοπική προπέλα ενός αεροπλάνου. Θέλω να φωνάξω σταμάτα στους ενοχλητικούς. Θέλω να πάρω αέρα. Πλησιάζω την πύλη επιβίβασης ακούγοντας το νανούρισμα του σκάφους. Με ηρεμεί η γνώριμη μπαλάντα που βουίζει και το θόρυβο σωπαίνει…
Μακριά από ενοχλητικούς, φασαρίες και έντονους καυγάδες.
Άδειασε ο νους μου από το υπέρβαρο.
Βλέπω το γκρι να αποχωρεί και το γαλάζιο να με αγκαλιάζει.

©️2023 Maro Patrianakos

Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Μια ελεύθερη που απλώς εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις…

που τη συγκινούν της ζωής τα σενάρια.