Ποίημα
Παγωμένο το βλέμμα…
Ιδρώτας κρύος κυλά…
Υπάκουσε!
Τώρα!!! Είσαι στρατιώτης εκτελείς εντολές!
Ζάλη, η καρδιά χτυπάει γοργά…
Τα παιδιά πάνω στα κάγκελα με πανό κ τη Σημαία!
“Εδώ Πολυτεχνείο! ”
“Σας μιλάει ο ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών,
των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! ”
Φωνές! Συνθήματα κ ο χρόνος τελειώνει…
Περνούν τα δευτερόλεπτα σαν μια ολόκληρη ζωή…
Χάνεται η ανθρώπινη υπόσταση, βγαίνει το Κακό…
Αυτό κυβερνά το σιδερένιο θάνατο…
“‘Οχι ! “…
Κλείνει τα μάτια στον εφιάλτη…
‘Ενας Εφιάλτης πρόδωσε κάποτε τους 300…
Τώρα σκοτώνει δίχως έλεος…
Σιωπή!!!
Γιατί δεν μιλάει κανείς ;
Τα παιδιά, σαν πουλιά λαβωμένα δεν πρόλαβαν να πάρουν της μάνας, το στερνό φιλί…
Κείτονται άψυχα, ασάλευτα πια…
Κι ο ήλιος βάφτηκε κόκκινος εκείνη τη μαύρη μέρα…
‘Ισα που ψέλλισε κι αυτός :
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία…
©2023 Ιωάννα Γ. Χρυσάκη
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
