Σκέψεις. . .
Είναι λίγες μέρες που στην καρδιά μου επικρατεί μια ανεξήγητη ειρήνη . Πόσο περίεργα μοιάζουν όλα έξω από το χάος .Ίσως να είναι εκείνη η στιγμή που συγχώρεσα. Ίσως να είναι όλα εκείνα που άργησα και δεν εκτίμησα.
Φίλοι μου, η ζωή μας είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα.
Διένυσα τριάντα χρόνια σε αυτόν τον κόσμο . Μεγάλωσα με τη σκλήρυνση της μητέρας μου και υπέφερα μαζί της. Έχω πετύχει και έχω αποτύχει. Έχω κερδίσει και έχω χάσει. Νόμιζα ότι μπορώ να τα υπερνικήσω όλα. Ήθελα τον κόσμο δικό μου. Ώσπου βάδισα στους διαδρόμους μιας κλινικής. Τι ξέρω εγώ από πόνο; Τίποτα. Απλά βασίστηκα στον δικό μου. Και αν τα μάτια μου είδαν πολλά , είδαν ανθρώπους να εκτιμούν την λίγη ζωή που τους απομένει. Μέρες, ώρες, λεπτά…
Και κάπως έτσι, αυτή η ανεξήγητη ειρήνη ίσως να εξηγείτε. Τι σημασία έχει αν αποτύχεις; Τι σημασία έχει και αν σε έχουν πληγώσει; Σημασία έχει φίλε μου να είσαι ευγνώμον. Να ευχαριστείς το Θεό που ξύπνησες, για τον αέρα στα πνευμόνια σου. Να είσαι ευγνώμων γιατί ζεις και περπατάς.
©2023 Μαρία Μίγκλη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
