Ποιητική Διάθεση
Αρνούμαι να γράψω την ιστορία μας…
Τη συνάντηση δυο άτυχων ψυχών, που φόρεσαν πανωφόρι βαρύ
γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως αυτοί θα είναι οι απόκληροι, οι ‘τυχεροί’.
Σαν νεογέννητες χελώνες που ακούν το τραγούδι του Ποσειδώνα
και αναζητούν την αγκαλιά του, έτσι παλέψαμε…
Πάνω στην πιο βρώμικη άμμο αυτού του κόσμου,
καταφέραμε να βρεθούμε, να περπατήσουμε πλάι πλάι,
να σταθούμε δυνατοί απέναντι στη θύελλα και στην καταστροφή.
Δυο μικροί αγωνιστές, χαμένοι στον πιο άγριο βυθό
μόνοι, έρημοι, νανουρισμένοι από άγνωστο τραγούδι Ναϊάδων,
που σεργιανούσαν την αγωνία μας, που διασκέδαζαν με το πείσμα μας,
που απορούσαν με την επιμονή μας.
Μια τρελή διαδρομή σε μια αναζήτηση σκοτεινή,
αλλά ευτυχώς πάντα μαζί…
Και τώρα… που σε λίγο το τέλος θα γραφτεί
εσύ μου γελάς σαν μικρό παιδί
και εγώ νιαουρίζω δίπλα σου σαν πεινασμένο γατί.
Δυο γέροι που ντύθηκαν μ΄ένα εφηβικό χαμόγελο
ενώ κουβαλούν σακίδιο προκλητικά ελαφρύ.
Ξένοιαστοι πια… απαλλαγμένοι από τα ‘πρέπει’ και από τα ‘μη’
ελεύθεροι να κολυμπήσουμε
και με καρχαρίες και με Σειρήνες και όπου βγει…
Αποφασισμένοι να νικήσουμε ακόμη και μετά από πάλη αιματηρή
Πάντα δυο, ενωμένοι και ο θάνατος ας καραδοκεί…
Τέτοια σπάνια ευτυχία άραγε ποιος θα προλάβει να ξαναδεί…
©2023 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα

υπέροχο! μπράβο Μαρία μας!