Ποίηση – Φ Ο Β Ο Σ –

Ποίημα

Μαλώνει η νύχτα τρυφερά
του σκοταδιού το εγγόνι
γιατί πηγαινοέρχεται
μεσ´τις πικρές της σκέψεις.
Και είναι κρίμα το παιδί
να πικραθεί δεν πρέπει,
η ελπίδα που το πότισε,
φαρμάκι, να μη γίνει.

Έρχεται η μνήμη αργά αργά
σαν κόρη μεσ´τα άσπρα,
απλώνει τα χεράκια της,
τα κρινοδάχτυλά της
κι όλες της ζήσεις τις στιγμές
απ΄την αρχή τις πλέκει.

Αναλαμπές είναι οι χαρές
μεσ´τη βαθιά τη θλίψη.
Φοβάται μόνη η καρδιά,
το μαύρο την παγώνει.
Μα έρχεται ξάφνου μια στιγμή
που βλέπει κρεμασμένο
το φόβο της να σπαρταρά
στου χρόνου το δοκάρι.

Ηρέμησε πια νύχτα μου,
νίκησες το σκοτάδι,
μαζί του έμαθες να ζεις,
εσύ να το ορίζεις.
Ελεύθερος ταξιδευτής,
κάθε μεριάς διαβάτης,
αν κουραστούν τα πόδια σου
άνοιξε τα φτερά σου!!!

 ©2023 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια