Ποίημα
Ένας τρυγητής Σεπτέμβρης,
ηδονικά σαν εραστής,
τη μεθυστική του μούστου μυρωδιά
ακουμπά πάνω στα μισάνοιχτα μου χείλη.
Και δυο λέξεις ντυμένες στου κόκκινου το χρώμα
γεννιούνται στο λαιμό μου.
Τις καταπίνεις λαίμαργα
πριν προλάβω να τις προφέρω.
Και μεθυσμένο νιώθω ακόμη το στόμα μου
αγαπημένε μου!
Γέμισε μου το ποτήρι και δώσε μου να πιώ.
Να μυρίσω το χώμα, τον αέρα, τη βροχή
να νιώσω την αγωνία της ζύμωσης, του ταξιδιού.
Τον έρωτα ,το χάδι…
Κι έπειτα να κλείσει
και να αποθηκευτεί η μνήμη
στα μεγάλα δρύινα βαρέλια.
©2023 Ναϊάδα Αίγλη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Εικόνες που γεννιούνται σχεδόν μπροστά στα μάτια μας…