Ποίημα
Κακίες,
σαν χείμαρροι
φορτώνουν καθημερινά τις ψυχές,
ποτάμια
που γεμίζουν φεγγάρια,
αστέρια, ήλιους και πνίγουν το σήμερα,
το αύριο και χάνουν το φως τους,
αν τις κρατάς σφικτά είναι κρίμα,
θέλουν να αναπνέουν,
να πάρουν τον λόγο ,
να τύχουν κάποιας συγχώρεσης
γιατί αυτό είναι και το αθόρυβο θαύμα
που μικραίνει την αποδοχή!
Ποιά η ζωή αν γκρεμιστούν οι καρδιές;
Τα λάθη και τα πάθη ντύνουν όλους τους ανθρώπους,
λιγότερο ή περισσότερο…
Ας κρατηθούν οι ρίζες
για να μεγαλώσει ξανά
το δένδρο της γνώσης και της άφεσης,
ώστε το φωτεινό αστέρι
να τιθασεύσει το παραλήρημα της κακιάς ώρας!
©2023 Katerina Herackleous
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Μια βαθιά σκέψη που ειλικρινά θαυμάζω… Εξαιρετικό κείμενο, όπως όλα σου.
Το μήνυμα ξεχωριστό, ο λόγος μάθημα ποίησης
υπεροχο, έτσι ακριβως ειναι