Ποίημα
Ανάσα βαθιά
τα χείλη σου
μου ζήτησαν να πάρω,
χαρίστηκε η υπομονή μου
σ’ όλου του είδους τα “τίποτα”
που βρέθηκαν μπροστά μου.
Κι όμως
αυτά τα “τίποτα”
μου κλείσαν μονοπάτια
που οδηγούσαν στην άβυσσο,
εκείνη την άβυσσο
που σου τσαλακώνει την ψυχή,
που δίπλα στο μηδέν σε κατατάσσει.
Πήρα με μιας
την ίδια την ανάσα
που μου έμαθες να παίρνω,
καταδύθηκα στο στοχευμένο μου αύριο,
απολαμβάνοντας δροσερό κοκτέιλ
στην υγειά των “τίποτα”
που γέλασαν μαζί μου!
2024 Καλλιόπη Θωμά
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα