Ποίηση – Σ κ ι έ ς –

Ποίημα

Λένε πως τη νύχτα,
στα έρημα καλντερίμια της ζωής,
κυκλοφορούν οι σκιές
που κρυμμένες κατοικούν εντός μας.
Κλέβουν μαύρο από το σκοτάδι,
και στους τοίχους σκαρφαλώνουν,
ζωγραφίζοντας φιγούρες τρομακτικές και δράκους,
τρυπώνουν σε παραμύθια
και στοιχειώνουν τα όνειρα μοναχικών ψυχών.
Μην τούς ακούτε,
οι ψυχές μας είναι οι παιδικές.
Βγαίνουν για σκανταλιές και πειράγματα,
χτυπούν τα κουδούνια των γερασμένων χαμόγελων,
ανακατεύουν
τα καλοχτενισμένα μαλλιά ξεχασμένων ερώτων,
γράφουν κόκκινα σ΄αγαπώ
σε τοίχους μουχλιασμένους μαυριδερούς,
τραβούν αυτιά
που έπαψαν της ζωής ν΄ακούν το καμπανάκι.
Κάποτε μπερδεύονται με τον άνεμο,
τρυπώνουν από τις γρίλιες σε δωμάτια προσμονής,
ψιθυρίζουν ερωτόλογα σε ροζ βουκαμβίλιες,
κλέβουν τα άνθη μυγδαλιάς
από μαλλιά μελαχρινής μπαλάντας.
Μην τις φοβάστε.
Τίς σκιές
που κρύβονται στην μέρα να φοβάστε,
εκείνες που το μάτι κλείνουν με σκέρτσο ψεύτικο,
εκείνες που χαμογελούν όταν σου κόβουν τα φτερά,
εκείνες που σε αγκαλιάζουν
για να σου κλέψουν την ανάσα,
εκείνες που άσπρα φορούν να μη βλέπεις
το χνάρι απ’ την μαύρη τους ανάσα.
Αυτές να φοβάστε,
Να φοβάστε
μόνο τίς σκιές που σαν φως συστήνονται…

©2024 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια