Ποίηση – Άλμα στο κενό –

Ποίημα

Νωπά τα χώματα, νωπά.
Από δάκρυα;
Από αίμα;
Από ψιχάλες φθινοπωρινής βροχής;
Από τις σκιές που σπάνε και ρέουν δηλητήριο;
Από τις στοιχειωμένες μοναξιές που θολώνουν τα τζάμια;
Από τα αποτυπώματα μιας μνήμης απούσας;
Από το αντίο που εννοούσες και δεν είπες ποτέ;
Νωπά τα χώματα, νωπά.
Στύβω το χώμα να δω τι θα βγει,
στοιχειωμένα βραδιά μαζεύω.
Την λογική απορρίπτω να δω τι θα πεις,
μεμονωμένες και εφήμερες σκέψεις μαζεύω.
Σε απαλλάσσω από αξίες να δω που θα πας.
Δεν αλλάζεις τον στόχο σου.
Σαν καταζητούμενος,
σαν επικηρυγμένος,
συνεχίζεις το άλμα στο κενό
και ας ακούς τα νωπά χώματα
να φωνάζουν το όνομά σου.

 ©2024 Αμαλία Κέντρου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια