Αφήγημα * Σκέψεις
Ο ήχος των βημάτων καθώς απομακρυνομαι από
κινούμενα κατώφλια, μεταμορφώνεται σε σκονισμένο σύρσιμο.
Σαν άγγελος σε σεργιάνι ποιητικό.
Ατενίζοντας τον γάργαρο ρυθμό ενός κύματος.
Στη θέα των ανέμων ξεδιπλώνω τα τεφτέρια της ψυχής και τις μυρωδιές των αναμνήσεων.
Σε μια απαλή ροή,οι σκέψεις ανταμώνουν με τα ίχνη των αισθημάτων.
Στον καπνό ενός τσιγάρου,
στον απόηχο των λέξεων…
Εξαγνίζομαι και φωτίζονται τα σκοτάδια,καθώς αναγεννιέμαι σαν μελιστάλαχτο άνθος.
Κι ας ακροβατώ σ’ ένα μεταίχμιο καρδιάς.
Απόψε τα αστέρια θα ακούσουν τις ευχές μου και σε όποιο σύμπαν κι αν βρεθώ,στο θρόνο της ζωής θα καταλήξω.
Με ένα απαλό άγγιγμα,
το δάκρυ γίνεται διαμάντι και απελευθερώνεται στη χρυσή γωνιά ενός λαμπερού ουρανού.
Κρατώντας ένα αγριολούλουδο και λίγους κόκκους άμμου,
ένας περίπατος στο σεληνόφως περιμένει!
©️22/2/2024
Αιώνια ονειροπόλα
Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα