Ποίηση – Ναφθαλίνη και Λεβάντα –

Ποίημα
Πολυκαίρισε το όνειρο,
μύρισε ναφθαλίνη και λεβάντα η επιθυμία.
Κι όμως,
δεν ήταν κλειδωμένο τής ψυχής το ερμάριο.
Ανοιχτό έμενε τίς νύχτες με αστροφεγγιά,
να μπαινοβγαίνει,να λούζεται στής πανσέληνου το φως,
να ταξιδεύει στην ελευθερία,
να λούζεται στην λίμνη των πόθων και τών στεναγμών.
Μα συνήθισε του ερμάριου την αγκαλιά,
κι όλο πίσω γυρνούσε,
μην χάσει τής μοναξιάς την γαλήνη,
μην και ζηλέψει το άπειρο και για πάντα χαθεί.
Στην λίμνη τής Ανδαλουσίας λούζεται,
με τών ιτιών τα δάκρυα ξεδιψά,
στην ηχώ τής φωνής σου πνίγει την κραυγή του.
Στην απουσία σου ψάχνει τού γυρισμού τόν δρόμο.
Σαν ξημερώσει,
στο ερμάριο κλείνεται και τυλίγεται η ψυχή
με ναφθαλίνη και λεβάντα…

©2024 Κτενά Αργυρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια