Ποίηση – Μαζί του . . . –

Ποίημα

Μα πες μου ρε ζωή
πως να κρατήσω τ΄όνειρο;
Πες μου
πως να το φυγαδεύσω
από το φως της μέρας;
Κι είναι μεγάλο
Κι είναι βαρύ
Είναι που στάθηκε
μπροστά στην εξώπορτα
δεν είχε αποστολέα
ξετυλίχτηκε και μπήκε..
Και άρχισε το παραμύθι
και είναι τόσο καλό
μα και τόσο μεγάλο
τόσο ενδιαφέρον
τόσο συναρπαστικό
που δε θέλω να τελειώσει.
Κάθε σελίδα που γυρίζω
τρέμω μη και δω το τέλος.
Κι ύστερα η ανάσα ελευθερώνεται .
Γι’ αυτό σου λέω
Σε ικετεύω
Θέλω να το κρατήσω
να είναι η επανάληψη μου
κάθε μέρα
κάθε νύχτα
κάθε ώρα
κάθε… σσσ…
Αρχίζει πάλι,
έλα κάτσε να το ζήσουμε μαζί.
Θα δεις θα σ’ αρέσει
Μόνο σε ικετεύω άσε να είναι
αυτό το τελευταίο της ζωής μου.
Άσε με να τελειώσει η ανάσα μου
…………………………..Μ Α Ζ Ι… του.
___________________________

©2024 ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα