Αφήγημα – Μια πατρίδα κρυμμένη –

Αφήγημα

Ασυναίσθητα σήκωσα το βλέμμα και τον είδα να βοηθάει τον μικρό μας ν΄ανέβει στο ποδήλατο. Ένα κουρασμένο χαμόγελο αμέσως στολίστηκε στα χείλη μου. Περήφανη μητέρα, περήφανη σύζυγος, μα μια απίστευτα κουρασμένη γυναίκα, που ακόμη δεν ξέρει αν τελικά έκανε καλά που έφυγε μακριά….
Τακτοποίησα βιαστικά την κουζίνα και κάθισα με την τρίτη κούπα καφέ να πάρω μια ανάσα. Αυθόρμητα άνοιξα το laptop. Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξω αρχείο… ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Μια ανατριχίλα αμέσως διαπέρασε το κορμί μου, είχαν περάσει μόλις τέσσερις μήνες από κείνον τον υπέροχο μήνα των διακοπών μας, που κάθε πρωί απολάμβανα τον καφέ μου με θέα το απέραντο γάλαζιο.
Μια γλυκιά συγκίνηση θόλωσε το βλέμμα μου.
Ανεχόμαστε έντεκα ολόκληρους μήνες μια ζωή που δε μας ταιριάζει, που ότι και αν κάνουμε τη νιώθουμε ξένη, μη συμβατή και ας ήταν επιλογή μας… και όλα αυτά, για να χαρούμε τέσσερις ολόκληρες βδομάδες στον παράδεισο της καρδιάς μας. Αισθάνομαι πως τώρα πια δεν έχει σημασία γιατί φύγαμε, ίσως γιατί η τσέπη ήταν αδειανή, τα παιδιά στερημένα και εμείς απελπισμένοι που νιώθαμε πως όλοι και όλα μας έδιωχναν μακριά από τον ευλογημένο τόπο των προγόνων μας. Μας έδειχναν με καθόλου διακριτικό τρόπο την έξοδο από αυτήν την πατρίδα, με μόνη επιλογή έναν ξένο τόπο και μια νέα ζωή.
Παρόλο το φόβο, που μούδιαζε τη σκέψη και την ψυχή, είτε γιατί είμασταν ‘φιλόδοξοι’ και θέλαμε να ρισκάρουμε για μια πιο τακτοποιημένη ζωή, είτε γιατί απλώς πιστέψαμε τι έλεγαν οι γύρω μας για έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες, είτε γιατί κάποιος αγαπημένος μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε, είτε γιατί απελπισμένοι από κάπου θέλαμε να κρατηθούμε, ν΄ανακαλύψουμε μια μικρή ελπίδα επιβίωσης, δεχθήκαμε, Μαζέψαμε άρων άρων τα λιγοστά υπάρχοντα μας και ξενιτευτήκαμε. Είπαμε πάμε κάπου καλύτερα, σηκώσαμε το ανάστημα, φορέσαμε πανοπλία στην καρδιά, δέσαμε το ζωνάρι σφιχτά και φορέσαμε το προσωπείο της απόφασης. Φύγαμε, αποφασίσαμε να γίνουμε πολίτες του κόσμου, να γίνουμε γνήσιοι, ‘μοντέρνοι’ ευρωπαίοι και να οικειοποιηθούμε μια κουλτούρα, μια ηθική, μια ζωή που σχεδόν σ΄όλα τα επίπεδα έρχεται σε κόντρα με όλα αυτα που γαλουχηθήκαμε και ανδρωθήκαμε.
Κανείς δεν ξέρει πως τα καταφέραμε, κανείς δεν αναρωτιέται πως επιβιώσαμε ανάμεσα σε θεριά που μας κοίταζαν – και μας κοιτάζουν ακόμη – υποτιμητικά, ανάμεσα σε ανθρώπους σκληρούς που δεν έχουν καμία απολύτως διάθεση να βοηθήσουν, που πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν ενοχλητικό, χωρίς καμία αξία, μετανάστη, που τους χρωστάς χάρη που από ‘μεγαλοψυχία’ σε δέχθηκε στη χώρα τους και σου έδωσαν το μεροκάματο της ελεημοσύνης. Και εμείς πάντα αναγκασμένοι ν΄αποδεχθούμε και την απότομη συμπεριφορά και τους σκληρούς νόμους και την άγνωστη κουλτούρα και σιωπηλοί να σκύβουμε το κεφάλι, γιατί ακόμα πονάνε οι βαθιές πληγές που κάποιοι ‘φίλοι’ στην πατρίδα μας χάρισαν, πριν τελικά μας διώξουν για πάντα.
Πρέπει να το παραδεχθούμε, βρήκαμε ένα αποκούμπι, μια ευκαιρία για επιβίωση, τίποτα όμως δεν είναι όπως τα περιγράφουν, τίποτα δεν είναι εύκολο, τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δεν κερδίζετε χωρίς τίμημα. Ένα τίμημα σκληρό, που σε πληγώνει, που πολλές φορές σου φέρνει τις πιο σκοτεινές σκέψει στο μυαλό, που σε κάνει να νιώθεις παρείσακτος.
Στην πατρίδα μας πλήγωναν δίχως μεροκάματο, δίχως ελπίδα για το αύριο, εδώ μας πληγώνουν και μετά μας πληρώνουν πάντα τα νόμιμα… ίσως αυτή τελικά να είναι η μόνη διαφορά ανάμεσα στην πατρίδα που δε θ΄αγαπήσουμε ποτέ και στην πατρίδα που πάντα θα έχουμε κρυμμένη στην καρδιά…
Σ΄αγαπώ πατρίδα… και ας με πόνεσες…

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα