Συγνώμη
που δεν ήμουν εκεί,
την ώρα που η ανάγκη το καλούσε.
Που λησμόνησα μέσα στα δικά μου θέλω τους χτύπους της καρδιάς σου.
Που κράτησα κλειστά τα χείλη μου όταν έπρεπε να σου μιλήσω.
Όταν η ζωή μου έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις στα μάτια μου από τη δική σου.
Όταν τα προβλήματά μου υπερέβαιναν τον εαυτό μου και δεν έβλεπα εσένα.
Σου στέρησα το σ΄ αγαπώ, την ώρα που τα δάκρυα κυλούσαν καυτά
στον ουρανό της ψυχής σου
Συγνώμη,
για τις χίλιες φορές που δεν άκουσα τις μελωδίες των όμορφων στίχων σου
στο πεντάγραμμο της ύπαρξής σου, όταν με συντρόφευες στις επίγειες διαδρομές μου.
Συγνώμη,
γιατί ο κόσμος μου αποδείχτηκε τόσο μικρός μπροστά στον ατελείωτο δικό σου
Δεν έβλεπα, δεν καταλάβαινα, σιωπούσα.
Σου στέρησα τόσα σ΄ αγαπώ.
Συγχώρεσέ με, όταν αδιάφορα για τη συντροφιά σου περπατούσα.
Για κάθε αγκαλιά που σου στέρησα
για κάθε λόγο που δεν είπα,
Για κάθε στιγμή που έλειψα από “εσένα” συγνώμη
Για κάθε Ουρανό που δεν σε αντάμωσα συγνώμη.
©2024 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
πολύ καλο συνεχισε ετσι!
Ευχαριστώ!
Υπεροχο
Χαίρομαι που σου άρεσε Μαρία μου.