Στις πικρές επαναλήψεις της ζωής μου δεν απάντησα
Στα μαθήματα που ήρθαν στο κατώφλι μου, χαμογέλασα καρτερικά
Γνώριζα πως δεν μοιράζει πάντα χαμόγελα ο χρόνος,
αντίθετα εγώ αισθάνθηκα πως πρέπει να χαμογελώ,
Να αναπνέω και να χαίρομαι που ζώ,
Κάποια μέρα είπα:
Θα φύγω νικήτρια από τον κόσμο που δεν αναγνωρίζει ούτε αγαπά
και τότε στην δική μου χώρα θα βρεθώ !
Θα πετάξω ανάλαφρα με τα καινούργια μου φτερά
Αυτά που μυστικά και αόρατα οι Άγγελοι μου ετοιμάζουν !
Πόσο χαίρομαι που έμαθα τόσα πολλά.
Συγχώρησα και δέχτηκα τα μαθήματα της αγάπης,
κι αν οι άνθρωποι με πόνεσαν βαθιά.
Έγινε η καρδιά μου Φως φωτίζοντας και το δικό τους μονοπάτι,
Τώρα χτυπά δυνατά από χαρά και η ψυχή μου φτερουγίζει
Έζησα σαν άνθρωπος “ξανά” χιλιάδες χρόνια πέρασαν σαν να ήταν μια ματιά
Αγκάλιασα τον άνεμο και τα φτερά μου θα πετάξουν πιο ψηλά
Εκεί που ο ορίζοντας θα αλλάξει αποχρώσεις
Στην Πατρίδα μου θα με ρωτήσουν
Τι σου άρεσε στη Γη ;
Τότε θα τους απαντήσω,
Μού άρεσαν οι στιγμές που ετοίμαζαν την μεγάλη της αλλαγή
©2023 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα