Μονόλογος
Οδός μοναξιάς και ερημιάς γωνία.
Ούτε φωνή…ούτε αντίλαλος.
Σ’ ένα παγκάκι κλείνω ραντεβού με τις στάχτες ενός τσιγάρου.Οι σκέψεις,απλά επιβάτες του μυαλού.
Στα σκοτεινά χρώματα της θολής βραδιάς θα χαθώ πάλι.
Για που το έβαλε η καρδιά μου;Μη ρωτάς…
Ίσως μια βόλτα σε γκρίζα φεγγάρια,σε φουρτουνιασμένες θάλασσες.
Στην οδό νοσταλγίας και πόνου γωνία.
Διψασμένη για μια αγκαλιά,για ένα φιλί.Οι φλέβες άνυδρες.Οι σκέψεις μαυρο ντυμένες.Τα λόγια ανείπωτα.
Τρομάζει ο νους!
Περίεργη βραδιά…και μια αλλοπαρμένη που τριγυρνά στα σοκάκια μιας μοναξιάς επικίνδυνα εθιστικής, αγριευτικης…
Ίσως τα δεσμά της ερημιάς να τη τυλίγουν με αόρατες αλυσίδες.
Ίσως ο χρόνος να εξημερώσει τη τσακισμένη της καρδιά.
Ίσως ο κατάλληλος άνθρωπος να απελευθερώσει τους κρυμμένους θησαυρούς της ψυχής της.
©️2024 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος -Συγγραφέας
**Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον αγαπητό φίλο κ.Πάρη Μπ.,<
που μου έκανε τη τιμή και απήγγειλε με επιτυχία το συγκεκριμένο κείμενο
στην εξεταστική της Σχολής υποκριτικής τέχνης που σπουδάζει.
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα