ΚΡΑΤΗΣΟΥ ΡΕ ΦΙΛΕ . . .

Κρατήσου ρε φίλε.
Κρατήσου απ’ το γαμημένο σκοτάδι.
Δεν έχει φως για μας, ακούς ;
Δεν έχει που να πάρει.
Έληξε ο λογαριασμός, το κόψανε σου λέω.
Γράφε,
γράφε μαζί μου στα σκοτάδια.
Έλα να πάρουμε μυτιές απ΄το απέναντι φως.
Βυθίζομαι στις λέξεις
Βαφτίζομαι κάθε λεπτό μέσα τους …
Κανείς δε με καταλαβαίνει σαν ξωτικό
στέκομαι στο κόμμα τους κι όμως ρε
εγω έχω άλλη άποψη για τη ζωή,
Λάθος ;
Πες ό,τι θες μήπως εσύ ξέρεις ;
Μπορεί να σε ζαλίσω απόψε, αν θες φύγε.
Έξω στη βεράντα τα λεπτά πηγαινοέρχονται σε σύσκεψη.
Το φως στο δρόμο σκάει πάνω στα έντομα
μια χορωδία στο βλέμμα.
Ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι, πιο κει τα τσιγάρα,
τασάκι τα σωμών πλακάκια και τόσα χρόνια
που έριχνα τη στάχτη μέσα του τι κατάλαβα ;
Ένα απλό λάπτοπ το καλοκαίρι μου
και η μουσική υπογράφει το φινάλε.
Άκου, άκου τη σιωπή γύρω.
Ανοίγει μπυρώνια στ΄άδεια μπαλκόνια
αλήθεια δε σε ρώτησα θες μια παγωμένη;
Πίνω, γουλιά γουλιά, κατεβαίνει
στο διάδρομο που καταλήγει
στο πέρασμα της απέναντι όχθης.
Γράφε, μη σταματάς αποτελείωσε τις λέξεις μαζί μου.
Κάντες να εκλιπαρούν …
Ένα τζιτζίκι ουρλιάζει στη σκηνή του Χίτσκοκ.
Απόψε δεν έχει γυρισμό να το ξέρεις.
Το χάραμα θα μας βρει ματωμένους
από αναπάντητες ερωτήσεις.
Μου΄πεσε η στάχτη δε γαμιέται,
πάω να φέρω μπύρα …
_______________________________________________

©2023 Δέσποινα Αποστολάκη

Αρθρογράφος – Συγγραφέας