Η Μαρία είναι μια ποιήτρια της σιωπής, της εσωτερικής αγωνίας και του αδιόρατου λυρισμού.
Το έργο της διακρίνεται για τη βαθιά συναισθηματική του ένταση και τη στοχαστική του τόλμη,
εξερευνώντας θεματικές όπως ο χρόνος, ο έρωτας, η φθορά και η απώλεια.
Γράφει με τον τρόπο που άλλοι θυμούνται: κάθε της ποίημα είναι ένα ίχνος που αντιστέκεται στη λήθη,
μια εσωτερική κραυγή που αρνείται να σιγήσει.
Η γραφή της είναι άμεση, ωμή και ευαίσθητη — ένα τοπίο όπου η λέξη γίνεται ανάσα, και η ανάμνηση, ύπαρξη.
Με ιδιαίτερη σύνδεση με τις εικαστικές τέχνες, αντλεί συχνά έμπνευση από εικόνες, πίνακες και φωτογραφίες,
χτίζοντας ποιητικά έργα που λειτουργούν ως ερμηνείες ενός κρυφού συναισθηματικού κόσμου.
Δεν επιδιώκει τη λύτρωση μέσω της γραφής. Αντίθετα, επιθυμεί να διασώσει το αληθινό μέσα από την πράξη της καταγραφής.
Η ποίηση της Μαρίας είναι βαθιά προσωπική, αλλά και απόλυτα οικουμενική.
Είναι η φωνή εκείνων που αγάπησαν αληθινά και φοβήθηκαν να ξεχαστούν.
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα