Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Ένα κομμάτι τσαλακωμένο χαρτί…
Πεταμένο ανάμεσα στις γόπες, που κοιτάς πια υποτιμητικά,
που προσπερνάς αδιάφορα.
Έτσι αισθάνομαι…
Ένα κομμάτι λεκιασμένο χαρτί,
ανάμεσα σε μισοσβησμένες καύτρες,
που αργοσβήνουν βασανιστικά,
ενώ εσύ χαμογελάς κοιτώντας με πόθο το επόμενο τσιγάρο…
Δε συνειδητοποιείς καν, πως ακόμη κουβαλάνε μέσα τους,
τη δύναμη να μ΄αποτελειώσουν.
Πεπεισμένος,
πως δε σε αφορά πια, η τύχη αυτού του άμοιρου χαρτιού,
αδιαφορείς για την κατάντια του να βρεθεί πληγωμένο,
ανάμεσα σε σκουπίδια και πεινασμένα τρωκτικά
ή ακόμη χειρότερα για την κατάληξή του,
να ντυθεί μόνιμος ένοικος στο πιο σκοτεινό κολαστήριο.
Καμία ενοχή για το αναλώσιμο,
που με τόση λαχτάρα είχε επιλεχτεί από τον πόθο σου.
Μια εικονική ευτυχία και λίγες στιγμές κραυγαλέας ικανοποίησης,
ίσα για να μουντζουρωθεί το ανέγγιχτο χαρτί
και να γραφτεί ο ύμνος μιας πρόστυχης ηδονής.
Ένα κομμάτι τσαλακωμένο χαρτί, γραμμένο βιαστικά…
Λέξεις που δεν μπορεί να διαβάσει η καρδιά, παρά μονάχα εσύ.
Μισοτελειωμένες σημειώσεις για κάποιες στιγμές ηδονής
Μισοτελειωμένες σημειώσεις για μερικές εξομολογήσεις ψυχής
Χιλιάδες ψέματα, ζωγραφισμένα ιερογλυφικά
και μια τρομαγμένη αλήθεια, πάντα κρυμμένη ανάμεσά τους.
Ένα κομμάτι τσαλακωμένο χαρτί
Ένα κομμάτι χαρτί χωρίς την αίγλη ή τη μυρωδιά του,
δίχως καν τη χρησιμότητά του.
Βεβηλωμένο
Κακοποιημένο και πεταμένο, όπως όλα τα ενοχλητικά σκουπίδια,
που ασχημαίνουν τον κόσμο σου.
Ένα κομμάτι τσαλακωμένο χαρτί.
Ένας εραστής δίχως συνείδηση οικολογική.
Ένας κόσμος που σκοτώνει κάθε μέρα για να εξελιχθεί.
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα