Μοντέρνα ποίηση * Πεζό-ποίημα
Ξέρεις
τι γεύση έχει η προδοσία της αγάπης;
Θα σου πω εγώ…
που τη γεύτηκα
μέσα από τα ψεύτικα φιλιά σου,
τα υποκριτικά χάδια,
τη γυάλινη παράδοση του κορμιού σου
στο δικό μου,
που ξεγελασμένο περηφανεύτηκε
πως ο έρωτάς σου αιχμαλωτίστηκε στην ανάσα
-κάθε ανάσα μου-
και συγκινημένο λύγισε…
Φιλιά λοιπόν
ταϊσμένα, με άγονο, πικρό χώμα,
-χώμα της προδοσίας-
που έγδαρε τα χείλη
μάτωσε τη διαδρομή μέχρι τα σωθικά
και μάτωσε την καρδιά…
Δίχως έλεος
Δίχως δισταγμό
Ικετεύοντας έναν ανελέητο θεό
να νανουρίσει για λίγο τον πόνο
που ασταμάτητα σε θρυμματίζει.
Ανίκανη
ν΄ απαγορεύσεις αυτό το βρώμικο χώμα
να ρουφήξει τα δάκρυα της οργής,
που αναρωτιέσαι…
γιατί συνεχίζουν τη διαδρομή…
Ίσως
γιατί τελικά η λάσπη πεισμώνει
σε ειρωνεύεται
και δεν απομακρύνεται ούτε στιγμή.
Τώρα ξέρεις κι εσύ
και τη γεύση και την ηδονή,
που κλαίει απαρηγόρητη κάθε αυγή,
ακούγοντας την κραυγή
-του κάθε νέου εραστή-
που βρίσκει καταφύγιο
σε μια ψεύτικη αγάπη
που πολεμάει να μην αποκαλυφθεί…
Είναι προδοσία
μια ψεύτικη αγάπη,
που τόλμησε να προσφέρει όνειρα
σε μι΄ άμυαλη ψυχή;
Δική σου η απάντηση
Δική σου η τιμωρία
Δική σου και η σιωπή
Χώμα τάισες την ψυχή…
Χώμα θα λάβει απόψε και η ηδονή…
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
