Ποίημα
Τυλιγμένη
σε μια θάλασσα προφάσεων και υπεκφυγών
Οι φόνοι δίπλα μου αδίσταχτοι
και η ψυχή μοιρολογά,
για όλα αυτά που θεωρούσε δεδομένα, ηθικά
για όλα αυτά που κρύφτηκαν στην καρδιά
για όλα αυτά που προδόθηκαν
και απαγχονίστηκαν βιαστικά σε γερασμένη ιτιά.
Δε φοβάμαι…
ακόμη στέκομαι ναρκωμένη από τα φιλιά σου
πάντα ζεστή, προφυλαγμένη,
από τους ζητιάνους της ζωής
από τους άρπαγες της ψυχής.
Μια κατακόκκινη θάλασσα πνιγμένων ευχών
εγώ η κυρά των σκοτεινών στιγμών.
Δεν αισθάνομαι το κρύο χάδι του Άδη
Δεν νιώθω την παράλογη σιωπή του Άρη
Δεν επιθυμώ τίποτα
Μια βουβή παρατηρητής μιας τόσο φθηνής ζωής
που αγκομαχά για όλα τα περιττά
που ποδοπατά ότι γεννά…
Μια κατακόκκινη θάλασσα που πνίγει τα πάντα
Ο Ποσειδώνας απελπισμένος πια… μοιρολογά…
©2024 Maria Stavridou
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
