Μοντέρνα Ποίηση – Μια μικρή φυλακή –

Μοντέρνα Ποίηση * Ποίημα

Ζωγράφισα μια μικρή φυλακή
πήρα κιμωλία, πήρα και τη στάχτη,
από τα αποκαϊδια που απόμειναν σιωπηλά
και φοβούνται τα δάκρυα τα πρωινά.

Χθες είχανε γιορτή
πανηγύρι και χορό μέχρι το πρωί.
Κάψανε τις αναμνήσεις που΄χα κρύψει μια Κυριακή
Υπακούοντας τους σοφούς αλχημιστές,
που ελέγχουν πια τη ζωή.
Κλείστηκα μόνη για να προφυλαχτώ
από τα ουρλιαχτά,
από τη βοή,
που κάνουν τα όνειρα όταν σπάνε δυνατά
στο πάτωμα, στα κελιά, στην αυλή.

Έφτιαξα έναν μικρό φεγγίτη μ΄ένα κατακόκκινο φιλί
που ευτυχώς απόμεινε ζωντανό, μέσα στην ψυχή.
Τώρα μάτια μου πετάω ψηλά, πετάω κοντά σου,
κάθε φορά που θέλω ν΄αγγίξω τον Θεό
κάθε φορά που ικετεύω να σωθώ.

Ζωγράφισα μια μικρή φυλακή
για μένα και τη σκέψη
που χαρακτήρισαν σκοτεινή.
Ένα καταφύγιο για τον έρωτα
που αψήφησε τα πάντα
και ξεκίνησε έναν χορό τρελό
ασυμβίβαστο
απείθαρχο
εξωφρενικό.
Είναι μυστικό, μα έτσι γεννήθηκε το παραμύθι
που βάφτισαν ‘Αντισυμβατικό’.

Αιώνια φυλακισμένη
σε μια μικρή φυλακή από κιμωλία και στάχτη,
μια που σκότωσαν το ρομαντικό παιδί,
δολοφόνησαν άγρια και τον εραστή.

©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα