Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Πνιγμένη
από περίπλοκες σκέψεις
που φώλιασαν ανάμεσα στις χορδές
για να μην ελευθερωθούν,
ψάχνω ένα γιαλόξυλο
να κρατηθώ στην επιφάνεια.
Δονήσεις
ενός βίαιου αισθήματος
σφραγίζουν τα μάτια.
Όχι από φόβο
μα από επίγνωση της δύναμης
των ναρκωμένων ικανοτήτων,
που, θυμωμένες,
διεκδικούν βραβεία υστεροφημίας.
Εθελοντής δολοφόνος ο θυμός
σκεπάζεται με το δέρμα,
που διεκδικεί φθορά-τιμωρός.
Ανίκανη
-ίσως και αδιάφορη-
να τη σταματήσω
μαυρίζω την οθόνη,
απαγορεύω ρητά κάθε υπενθύμιση
της ημερομηνίας γέννησής μου.
Σύντομα θα γνωστοποιηθεί
μια ημερομηνία θανάτου
που για λίγο
θα φέρει δάκρυα-φυγάδες
στα μάτια φίλων και εχθρών.
Πόσο τυχερή
που ο κύκλος περιέχει εχθρούς.
Αβάσταχτο
να σε χαρακτηρίζουν
υπηρέτη δύο αφεντάδων.
Οι χορδές βάρυναν
Οι σκέψεις θύμωσαν
Η αλήθεια
-επιτέλους ικανοποιητικά τολμηρή-
προτείνει
να επαναστατήσουμε μαζί.
Μα τω Θεώ γελάω δυνατά
με τη σκέψη
πως μερικά ανόητα παιδιά
θα με θυμούνται τελικά
απ΄αυτήν την τρέλα…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
