Μοντέρνα ποίηση – Ο Αποχαιρετισμός –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Μέρες τώρα προσπαθώ
ν΄ανακαλύψω τον τρόπο που θα σ΄ αποχωριστώ,
που θα σταθώ στο πλάι σου και θα ψιθυρίσω… ‘Να προσέχεις’.
Μέρες γεμάτες αγωνία, που ροκανίζει σαν σαράκι
-Θεέ μου πόσο βασανιστικά αργά- την ψυχή.

Ξημέρωσε η μέρα
που πρέπει να φορέσω τα λουλούδια της νιότης στα μαλλιά,
το φρεσκοπλυμένο φόρεμα της καρτερικότητας
και με βήματα δειλά
να πλησιάσω τον κρυψώνα της αγάπης μας,
τη σκοτεινή γωνιά που κρύφτηκαν όλα τα όνειρα
όλα τα φιλιά που δε δόθηκαν,
όλα τα βλέμματα που βάλαν φωτιά στα μαξιλάρια του Μορφέα.

Μια ολόκληρη ζωή
κρυμμένη στον πέτρινο διάδρομο της μικρής φυλακής μου
από κείνο το πρώτο φιλί -που ποτέ δεν τόλμησες να κλέψεις-
μέχρι το τελευταίο που θα σου έδινα… μαυροφορεμένη…
περιτριγυρισμένη από παιδιά και εγγόνια.

Τρέμοντας ολόκληρη μυρίζω τον ερχομό σου
τα βαριά βήματα της πανοπλίας,
ικεσία να σταθεί άξιος συμπολεμιστής,
να σε προστατεύσει
να σε φέρει και πάλι κοντά μου…

Τα λόγια σφράγισαν τα χείλη
ενώ ο πόνος του αποχωρισμού απλώς βαραίνει το βλέμμα.
Δειλή… πάντα δειλή σ΄αυτόν τον έρωτα
που λαχταρά να μου εξομολογηθεί τα πάντα.
Αυτήν την ιερή ώρα του αποχαιρετισμού
φοβάμαι τη φωνή σου, την ανάσα,
που θα εκμυστηρευτεί το μεγάλο μυστικό
‘Δικός σου στη ζωή και τον θάνατο’

Αν ήξερες πόσο αβάσταχτα πονάω
αυτήν την ύστατη στιγμή
που το φιλί αγγίζει την άκρια του υφάσματος
πάνω στο τρεμάμενο χέρι, θα τρόμαζες.
Σχεδόν ακούω τον σπαραγμό της καρδιάς σου
να συνομιλεί με τη μυρωδιά του ρούχου…
Πλέον
κάθε φορά που θα το φοράω
θ΄ αγγίζω το φιλί σου και η καρδιά θα σπαράζει.

Σε χάνω…
το ομολογώ μονάχα στη σκιά
που στέκεται σιωπηλή στον πέτρινο τοίχο.

Σε χάνω καρδιά μου
δίχως να΄χω τολμήσει
να σου χαρίσω αυτό το υπέροχο -ανομολόγητο- Σ΄αγαπώ!

Ένα βλέμμα που δε δόθηκε
Ένα φιλί που δε χαρίστηκε
Ένα Σ΄αγαπώ που δεν ακούστηκε
Ο δικός μας αποχαιρετισμός

Ο πιο άδικος αποχαιρετισμός σ΄αυτόν τον κόσμο
που από αύριο θα φαντάζει ακόμη πιο άσχημος…

Η κυρία Αργυρουλα Κτενα κάποια στιγμή μας παρουσίασε
έναν υπέροχο πίνακα του Frederic William Burton, 1864
Εθνική πινακοθήκη Ιρλανδίας στο Δουβλίνο, που λάτρεψα με την πρώτη ματιά,
για την τραγική ιστορία αγάπης που κρύβει ο πίνακας.
“Το θέμα εμπνευσμένο από μεσαιωνική δανέζικη μπαλάντα
που μετέφρασε ο φίλος του William Burton ,Γουίτλι Στόουκς
και πραγματεύεται την τραγική ιστορία και κατάληξη ενός καταδικασμένου έρωτα.
Και παρόλο που η ιστορία έχει πολύ αίμα και θάνατο,
ο ζωγράφος επιλέγει να αποτυπώσει την ένταση μιας βαθιά ανθρώπινης στιγμής,
εκείνης του αποχωρισμού πριν το τραγικό τέλος”
(σχολιασμός της κυρίας Κτενάς)

©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα