
Η ποιητική συλλογή της Κύπριας Αγιούπας Κωνσταντίνου που φέρει τον τίτλο Ανέμων αγκαλιά είναι ένα έργο πραγματικά γεμάτο ευαισθησία… Η δημιουργός έχει καταθέσει την ψυχή της και έχει καταφέρει να κάνει και τις ίδιες τις λέξεις να ζουν και να πεθαίνουν σε κάθε ποίημα… Κάθε ποίημα είναι κατανοητό, συναισθηματικό και αγγίζει τον αναγνώστη του. Κάθε ποίημα είναι και από ένας σπαραγμός, ένα δυνατό γιατί, ένα δυνατό μήνυμα που φωνάζει να αγαπάμε και να μην αφήνουμε τον άλλον στη μοναξιά του και την αναμονή για μια ανθρώπινη ζεστασιά…
Ξέρετε, μπορεί ο κεντρικός άξονας κι αυτής της ποιητικής συλλογής να είναι ο έρωτας, αλλά μπορεί να αφορά ανθρώπους που μας πλήγωσαν, δε μας φέρθηκαν όπως θα περιμέναμε, αδιαφόρησαν για εμάς, μας φέρθηκαν ψυχρά και μας απογοήτευσαν, για ανθρώπους που βγήκαν από τη ζωή μας χωρίς να μας εξηγήσουν τον λόγο, το πού φταίξαμε, αν φταίξαμε φυσικά κάπου, ή που βγήκαν πριν καν μπουν, ενώ εμείς θα θέλαμε να συνεχίσουμε να τους έχουμε… Κι αυτοί οι ανθρώποι μπορεί να είναι συγγενείς μας, φίλοι, γνωστοί κτλ. και όχι αποκλειστικά ένας εραστής. Απλά ο έρωτας σαν ποιητικό θέμα θεωρώ ότι εξυπηρετεί στη διαδικασία να εκφραστούν όλα αυτά, αυτό το παράπονο, και φυσικά να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι…
ANAMONH
Πάγωσε ο χρόνος στης σιωπής την άκρη.
Γυμνές οι λέξεις κρυώνουν.
Με τι να τις ντύσω;
Πουθενά δε χωράνε.
Συρρικνώθηκαν τόσο στην αναμονή…
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
