Μοντέρνα ποίηση * Πεζο-ποίημα
Νιώθω την παραλογία
να μου χαϊδεύει περιπεκτικά τα μαλλιά,
την ώρα που κλειδώνει τις σκέψεις μου
σε σκοτεινά κελιά.
Αβοήθητος
μέσα σ΄ένα πηγάδι
που ενώ ξέρω πως είναι στείρο
νιώθω την υγρασία να με πνίγει
αργά, σταθερά, απειλητικά.
Ένας υγρός θάνατος
προσχεδιασμένος
από την πρώτη μου ανάσα.
Δεν νιώθω ανήμπορος
απλώς απογοητευμένος.
Εκπλήσσομαι
-ακόμη και σήμερα-
από τις υποκριτικές ικανότητες
όλων αυτών
που κοσμούν τα χείλη τους
με τις μεγάλες ιδέες των ημερών,
ενώ κλείνουν συμφωνίες για τα κελιά ψυχών.
Η συνείδηση
δεν μπορεί ν΄ αγοραστεί,
αρκεί να είναι εκεί
μην έχει δηλωθεί αδικαιολογήτως απούσα.
Μια υπεύθυνη δήλωση αληθείας
για το πως σφυρηλατήθηκε μια ψυχή,
ανάμεσα στις παιδικές σκανδαλιές
και τα ζαχαρωτά της γιαγιάς,
για να οδηγηθεί τελικά
στην ξεφτίλα της εικονικής πραγματικότητας.
Παγώνει το αίμα
όταν συνειδητοποιείς που οδηγηθήκαμε.
Σαν να μας τρώει ένα αόρατο σαράκι
που έχει εισχωρήσει στις φλέβες
και μας μεταλλάσσει.
Με την ανάσα πνιγμένη
στο αίμα της ΜΗ ελεύθερης βούλησης,
προσποιούμενοι
πως ακόμη έχουμε επιλογή,
δηλώνουμε ως πνευματικά ανίκανοι
πως η ζωή μάς ανήκει…
Αναρωτήθηκες ποτέ,
είμαστε τελικά ελεύθεροι;
Ελευθερία
Ένα γελοίο αστείο των ημερών
Ένα ανέκδοτο
για τις γενιές
που όταν σ΄ αποκαλούν ‘γέρο’,
ζητούν δανεικό τσιγάρο.
Παλεύω να κρατηθώ από κάπου
από μια σκέψη
από ένα πρόσωπο
από μια μικρή χαραμάδα…
Τότε σε βλέπω
κι αυτόματα η ψυχή ανασαίνει.
Εσύ είσαι η ελευθερία μου
Εγώ η δική σου
Δυο ελεύθεροι άνθρωποι
στη φυλακή μιας ψεύτικης ζωής
που δεν μας αξίζει.
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα