Μητέρα Γη…
Περπατάς σιγά ανάμεσα στα αποκαϊδια.
Κοντοστέκεσαι λίγο και γύρω σου κοιτάζεις…
Που είναι αυτοί που βεβήλωσαν την ομορφιά σου;
Ένας λυγμός γίνεται αυτή η γραφή.
Ένας ψίθυρος όμως με συγκρατεί,
με οδηγεί μπροστά στην παλαιά ομορφιά σου.
“Μην λυπάσαι” μου λες, θα γίνει η Ζωή από την Αρχή,
πιο δυνατή και πιο Ωραία.
“Πως θα γίνει αυτό Γαία μου Ιερή;”
“Οραματίσου την ομορφιά αυτή που αναζητάς,
πες πως είναι Εδώ, στο Τώρα…
“Κοίταξε πως θα αλλάξουν οι στιγμές αυτές με τα δικά μου δώρα”
Πρασινίζει πάλι ο τόπος, ανθίζουν τα λουλούδια,
από παντού ακούγονται τα τιτιβίσματα των πουλιών,
πετούν ελεύθερα, χαρούμενα και τραγουδούν.
Γεύονται την ομορφιά της Ζωής,
όπως και εσείς όλοι μαζί με τα πλάσματα της Φύσης, τα δικά μου.
Αλλάζω, να γνωρίζεις και εσύ, αλλάζω εποχή.
Αρχίζει μια άλλη εποχή που όλα θα τα Αναγεννήσει!
Νέα Ζωή! Μα τι θαρρείς;
Δεν μπορώ να προστατεύσω τα παιδιά μου;
Κοίταξε το Φως!
Κοίταξε ένα μικρό κλαδί που αρχίζει να πρασινίζει!
Ένα φυλλαράκι που ξεπετάγεται στον Ήλιο
που κάθε πληγή γιατρεύει.
Ξεκινά πάλι η Ζωή από την Αρχή λοιπόν,
εσύ μην υποφέρεις. Ξέρεις αυτή δεν έχει ανάγκη.
Γνωρίζει τους τρόπους η Μητέρα Γη και όλα μπορεί να τα προσφέρει.
Με μυστικούς κώδικες ανασύρει από τα σπλάχνα της Νέα Ζωή,
Καλύτερη, Λαμπερή και Ανθοστολισμένη.
Στέκεται ίσως τώρα εκεί ακίνητη βουβή και πληγωμένη,
όμως θα δεις πόσο γρήγορα αλλάζει η ζωή.
Η ίδια η Γη για όλα θα φροντίσει.
Είναι η Ψυχή Της Ιερή και τον Κόσμο αυτό
όσο κι αν το σκοτάδι πολεμά, δεν θα τον αδικήσει.
©2024 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
πολύ καλό!
Ευχαριστώ πολύ.