Ποίημα – Τ Ο Κ Α Σ Τ Ρ Ο Μ Ο Υ –

Ποίημα

Πηλός η αρχή.
Αρχέγονη η ομορφιά του.
Μάθημα γίνονται οι άμορφες
χωμάτινες φιγούρες.
Αγέρωχα στέκουν πλάι στο ατσάλι.
Την αντοχή που ζήλεψα ανταγωνίζονται.
Ταξίδι ξεκινούν τα αρώματα.
Κανέλα και παλιό βιβλίο, ξεχασμένο.
Τα βράδια,
που η φλόγα τη νύχτα κοροϊδεύει.
Κουλουριασμένη η ανασφάλεια
στα πουπουλένια μαξιλάρια κρύβεται.
Το φοβισμένο παιδί να σώσει.
Εκείνο, που μέσα στο δάσος
ξωτικά πιστεύει πως θα βρει.
Ουράνιο τόξο στον ορίζοντα θ΄αγγίξει.
Άλλες φορές θαλασσοπούλι,
από το ξύλινο παράθυρο το σκάει.
Αχάραχτες πορείες διαγράφει.
Με τα κύματα παίζει.
Μα πάντα πίσω.
Στους πέτρινους τοίχους απάγκιο γυρεύει.
Το κλάμα κι ο φόβος, μυστικά γίνονται
και η ενηλικίωση χάνει το δρόμο.

 ©2024 Ρένα Χουσιάδου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια