Ποίημα
Και βουλιάζαν τα μάτια μου,
που σ ΄άκουγαν,
που κοίταζαν να σκάβεις.
Γυμνά τα χέρια σου
λερώθηκα,
με κόκκινο λούστηκα,
ετοιμάστηκα,
με φρόντισα να με θαυμάσεις.
Πικρά τα χείλη μας,
ακόμα μια φορά,
ορκίστηκαν νύφη να ντυθώ
τον δρόμο να βαδίσω,
χωρίς να σε κοιτώ,
να σ’ αποχαιρετήσω.
Απ’ την αφέλεια να βγεις,
κρατώντας μου το χέρι,
αδάμαστο θα αφήσω τον γλυκό σου εαυτό,
στου χρόνου σου το πίσω.
Έτοιμος, κοίτα,
περπατάς…
στα ρόδινα ίχνη τα υγρά,
με τη μορφή μου,
η ίδια η ψυχή μου
το βλέμμα σου έντυσε.
Στο αίμα που κοιτώ,
στο χώμα που κρατώ,
σκάβοντας..
να ζητάς τον τρόπο σου,
να ζεις απ’ τη ζωή μου…!!!
©2023 Filio Roumelioti
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Προσωπική ανέκδοτη Ποιητική συλλογή “Rosa”

υπεροχό…μπράβο!
Ευχαριστώ πολύ απο καρδιας..!