Σκέψεις – Σκέφτομαι –

Σκέψεις

Πρέπει να πάρω μια στιγμή τη θέση του σκεπτόμενου και να αναρωτηθώ αν ο κόσμος θα άλλαζε για λίγο, να έκλεινε το στόμα του και να περίμενε υπομονετικά μέσα στη σιωπή…
Μια ζωή εδώ καθιστός, ακούνητος, σκουριασμένος με το πέρασμα του χρόνου, όμως επιφανειακά ατάραχος.
Κουράστηκα, και από την απελπισία μου λύγισα. Έγινα σαν ένα υπερβολικά χρησιμοποιημένο κομμάτι πηλού.
Έχασα τις δυνάμεις μου να εκτελώ την αποστολή μου σαν άγγελος που είμαι… να φυλάω όλους εσάς…
να μην πάθετε κακό – ενώ εσείς, αδέρφια, σκοτώνεστε μεταξύ σας
Θέλω να ξέρω αν είστε άξιοι σαν άνθρωποι που λέγεστε, μόνο να ακούτε, χωρίς αντίλογο κρατώντας το χέρι του διπλανού σας.
Συλλογίζομαι. Άκρη δεν βρίσκω.
Είπα να πάρω μια στιγμή για χάρη σας νομίζοντας ότι η σκέψη μου θα είναι εύκολη.
Όσο σκέφτομαι, απογοητεύομαι και το μυαλό μου χάνω.
Μόνος μου δεν μπορώ να βρω άκρη.
Πρέπει να δώσω σήμα στα άλλα αγγελούδια που όμορφα στολίζουν τις πλατείες και τους δημόσιους χώρους … που μας βλέπετε στο πέρασμα σας χωρίς να έχετε κατανόηση ποιος είναι ο ιερός σκοπός μας, και το τι συμβολίζουμε αιώνες τώρα.
Τώρα μπορώ να συμπονέσω τον πασίγνωστο Σκεφτόμενο του Ογκίστ Ροντέν που ακριβώς όπως αυτόν κάθομαι με λυγισμένη την πλάτη και το πρόσωπο μου χαλαρό στο πιγούνι μου, συλλογίζοντας όλους εσάς που υποφέρετε σε μια κόλαση που εσείς οι ίδιοι έχετε δημιουργήσει γιατί προτιμάτε να μιλάτε μονομιάς και να μην ακούτε κανένα.
Βράδιασε.
Ώρα να πάρω θέση στην βάση μου. Να ηρεμήσω. Να ξεχάσω.
Αν εσείς που μόνο ενεργείτε με κακούς τρόπους, που μόνο ξέρετε να μιλάτε, να μαλώνετε γιατί διαφωνείτε και να μην παίρνετε χρόνο να ακούστε για την ειρήνη της ψυχής σας και του κόσμου … και κοιμόσαστε με την συνείδηση σας καθαρή, τότε τι να πούμε εμείς οι άγγελοι που μαρτυρήσαμε … που φυλάμε σκοπιά.
Ποια είναι η δική μας συνείδηση; Πως να κοιμηθούμε;

©️2023 Μάρω Πατριανάκου
Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας