ΟΙ ΑΜΥΝΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ
Εμείς οι άνθρωποι δε μοιάζουμε με κάμπιες που γίνονται πεταλούδες. Ίσως γιατί η δική μας μετάλλαξη γίνεται συνήθως αντίστροφα. Ξεκινάμε την πορεία μας με όνειρα και προσδοκίες, μα και μεγάλα…
Εμείς οι άνθρωποι δε μοιάζουμε με κάμπιες που γίνονται πεταλούδες. Ίσως γιατί η δική μας μετάλλαξη γίνεται συνήθως αντίστροφα. Ξεκινάμε την πορεία μας με όνειρα και προσδοκίες, μα και μεγάλα…
Εμένα η μάνα που με γέννησε με βάφτισε ψυχή. Μ' έλουζε με υγρό που το έλεγαν χαρά. Μ 'έντυνε με το φως που έκλεβε απ' τις γρίλιες του παραθύρου. Δεν…
Ξέρω πως είσαι εκεί. Κρυμμένος σε κάποια άλλη άκρη της πόλης. Αυτής της μεγαλόπολης που σου επιτρέπει να κρύβεσαι εύκολα στα σκοτεινά στενά της και να χάνεσαι στους εφήμερους παραδείσους…
Μάθαμε να κατηγορούμε τα παιδιά Φωνάζουμε οργισμένοι πως δε μας αρέσουν τα βιαστικά φιλιά, τα πρόστυχα αγκαλιάσματα στη γωνιά, τ΄άνοστα αστεία στη γιαγιά. Μάθαμε να κρίνουμε τη νέα γενιά ως…
Ένα ζευγάρι κίτρινα κορδόνια οι ένοχοι της φυγής σου, οι φύλακες της θύμησης μου, η μονή απόδειξη πως κάποτε μοιραζόμασταν τη ζωή, συνοδοιπόροι …φίλοι καλοί. Παλεύω ν΄αποδείξω πως δεν είμαι…
Νιώθω την ανάγκη να κοιμηθώ μόνη σε μια πυκνή κοιλάδα … να είναι μαλακή. Το γρασίδι το ελαφρό να είναι σαν ένα φιλί απαλό στην δροσιά να με σκεπάζει. Νιώθω…
Ήρθες… σε μια στιγμή που τελείωσαν όλα. Ήρθες… όταν δεν έπρεπε, οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Ήρθες… τώρα που δε νοιώθω, δεν αισθάνομαι κανένα συναίσθημα. Τώρα που δε με αγγίζει τίποτα…
Έλα μου είπες να κάνουμε μια επανάσταση η βία όλες μας αφορά. Σαν αυτές που κάνουν μόνο τα κορίτσια σαν θυμώνουν. Σαν εκείνες που κάνουν όλες οι γυναίκες σαν γίνονται…
Ο κόσμος λέει ότι έφταιγε εκείνη ... Γιατί προκαλούσε με το χαμόγελό της ... Ο κόσμος έλεγε πως εκείνη έφταιγε … Γιατί ήταν όμορφη σαν Νεράιδα … Ο κόσμος έλεγε…
Έχει κάτι απροσδιόριστο η μέρα. Το μωβ της βουκαμβίλιας, μου πλακώνει το στήθος, σαν βράχος, σαν κάτι από πένθος. Μπήκε Ιούνιος παιδί του καλοκαιριού μα, σίγουρα όχι του δικού μου.…
0 items in your cart (0,00€)