ΟΙ ΑΜΥΝΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ

Εμείς οι άνθρωποι δε μοιάζουμε με κάμπιες που γίνονται πεταλούδες. Ίσως γιατί η δική μας μετάλλαξη γίνεται συνήθως αντίστροφα. Ξεκινάμε την πορεία μας με όνειρα και προσδοκίες, μα και μεγάλα…

Continue ReadingΟΙ ΑΜΥΝΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ

ΕΜΕΝΑ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕ ΜΕ ΒΑΦΤΙΣΕ ΨΥΧΗ

Εμένα η μάνα που με γέννησε με βάφτισε ψυχή. Μ' έλουζε με υγρό που το έλεγαν χαρά. Μ 'έντυνε με το φως που έκλεβε απ' τις γρίλιες του παραθύρου. Δεν…

Continue ReadingΕΜΕΝΑ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕ ΜΕ ΒΑΦΤΙΣΕ ΨΥΧΗ

ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ

Ξέρω πως είσαι εκεί. Κρυμμένος σε κάποια άλλη άκρη της πόλης. Αυτής της μεγαλόπολης που σου επιτρέπει να κρύβεσαι εύκολα στα σκοτεινά στενά της και να χάνεσαι στους εφήμερους παραδείσους…

Continue ReadingΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ

ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μάθαμε να κατηγορούμε τα παιδιά Φωνάζουμε οργισμένοι πως δε μας αρέσουν τα βιαστικά φιλιά, τα πρόστυχα αγκαλιάσματα στη γωνιά, τ΄άνοστα αστεία στη γιαγιά. Μάθαμε να κρίνουμε τη νέα γενιά ως…

Continue ReadingΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΚΙΤΡΙΝΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ

Ένα ζευγάρι κίτρινα κορδόνια οι ένοχοι της φυγής σου, οι φύλακες της θύμησης μου, η μονή απόδειξη πως κάποτε μοιραζόμασταν τη ζωή, συνοδοιπόροι …φίλοι καλοί. Παλεύω ν΄αποδείξω πως δεν είμαι…

Continue ReadingΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΚΙΤΡΙΝΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ

Γ Α Λ Η Ν Η

Νιώθω την ανάγκη να κοιμηθώ μόνη σε μια πυκνή κοιλάδα … να είναι μαλακή. Το γρασίδι το ελαφρό να είναι σαν ένα φιλί απαλό στην δροσιά να με σκεπάζει. Νιώθω…

Continue ReadingΓ Α Λ Η Ν Η

Η Ρ Θ Ε Σ . . .

Ήρθες… σε μια στιγμή που τελείωσαν όλα. Ήρθες… όταν δεν έπρεπε, οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Ήρθες… τώρα που δε νοιώθω, δεν αισθάνομαι κανένα συναίσθημα. Τώρα που δε με αγγίζει τίποτα…

Continue ReadingΗ Ρ Θ Ε Σ . . .

ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΝΕΡΑΪΔΕΣ . . .

Έλα μου είπες να κάνουμε μια επανάσταση η βία όλες μας αφορά. Σαν αυτές που κάνουν μόνο τα κορίτσια σαν θυμώνουν. Σαν εκείνες που κάνουν όλες οι γυναίκες σαν γίνονται…

Continue ReadingΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΝΕΡΑΪΔΕΣ . . .

ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ο κόσμος λέει ότι έφταιγε εκείνη ... Γιατί προκαλούσε με το χαμόγελό της ... Ο κόσμος έλεγε πως εκείνη έφταιγε … Γιατί ήταν όμορφη σαν Νεράιδα … Ο κόσμος έλεγε…

Continue ReadingΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Έχει κάτι απροσδιόριστο η μέρα. Το μωβ της βουκαμβίλιας, μου πλακώνει το στήθος, σαν βράχος, σαν κάτι από πένθος. Μπήκε Ιούνιος παιδί του καλοκαιριού μα, σίγουρα όχι του δικού μου.…

Continue ReadingΕΚ ΒΑΘΕΩΝ