Η Ρ Θ Ε Σ . . .
Ήρθες… σε μια στιγμή που τελείωσαν όλα. Ήρθες… όταν δεν έπρεπε, οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Ήρθες… τώρα που δε νοιώθω, δεν αισθάνομαι κανένα συναίσθημα. Τώρα που δε με αγγίζει τίποτα…
Ήρθες… σε μια στιγμή που τελείωσαν όλα. Ήρθες… όταν δεν έπρεπε, οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Ήρθες… τώρα που δε νοιώθω, δεν αισθάνομαι κανένα συναίσθημα. Τώρα που δε με αγγίζει τίποτα…
Έλα μου είπες να κάνουμε μια επανάσταση η βία όλες μας αφορά. Σαν αυτές που κάνουν μόνο τα κορίτσια σαν θυμώνουν. Σαν εκείνες που κάνουν όλες οι γυναίκες σαν γίνονται…
Ο κόσμος λέει ότι έφταιγε εκείνη ... Γιατί προκαλούσε με το χαμόγελό της ... Ο κόσμος έλεγε πως εκείνη έφταιγε … Γιατί ήταν όμορφη σαν Νεράιδα … Ο κόσμος έλεγε…
Έχει κάτι απροσδιόριστο η μέρα. Το μωβ της βουκαμβίλιας, μου πλακώνει το στήθος, σαν βράχος, σαν κάτι από πένθος. Μπήκε Ιούνιος παιδί του καλοκαιριού μα, σίγουρα όχι του δικού μου.…
Λυγίζει η ψυχή την ώρα που αγγίζεις με τα ακροδάχτυλά σου το κορμί μου, όταν αγκαλιάζεις την καρδιά μου. Όταν σε κοίταξα για πρώτη , μου χαμογέλασες και μ’ έκανες…
Δώσε μου μια ευκαιρία να χαρίσω λίγη ευτυχία σ΄αυτούς που μόνο γνώρισαν δυστυχία … να λάμψει το πρόσωπο τους. ©️Μάρω Πατριανάκου 28/05/2023 Φωτογραφία Facebook
0 items in your cart (0,00€)