Ποίηση – Εξομολόγηση χωρίς τέλος –

Ποίημα

Φεγγάρι ολόγιομο φώτισε τη μορφή της,
σκέψη μου άδεια φέρ’ τη κοντά μου.
Αστέρια φωτεινά ακολουθήστε κάθε ευχή της,
θύμιση μου σκοτεινή φέρ’ τη μπροστά μου.

Απόσταση είσαι μακρινή και εγώ είμαι μόνος.
Δρόμος μακρύς ο νους και η κάθε μου σκέψη,
μέρες ατέλειωτες, εχθρός μεγάλος είναι ο χρόνος.
Το σκοτάδι στα μαλλιά σου μοιάζει με στέψη.

Ασπρόμαυρα τα όνειρα χωρίς εσένα.
απουσία μεγάλη η κάθε αλήθεια.
Έγχρωμο μοιάζει το κάθε ψέμα,
η μοναξιά είναι συνήθεια.

Κάθε που κοιτάω στα μάτια σου χάνομαι,
το όμορφο φως τους μια ατέλειωτη διαδρομή.
Κάθε χτύπο της καρδιάς σου θέλω να αισθάνομαι,
όλα τα είναι μου είσαι εσύ.

Θέλω να χάνομαι στα αισθήματα σου,
στα όνειρα μου υπάρχεις το νοιώθω.
Είμαι ένα μονοπάτι στα βήματα σου,
είσαι παντού σε κάθε μου πόθο.

Ταξίδι μακρινό μες στο μυαλό μου συνεχώς,
το πιο δύσκολο είναι κάποτε να σε ξεχάσω.
Λείπεις από κοντά μου δυστυχώς,
ποτέ δεν θέλω να σε χάσω.

Μαζί σου το κάθε ασήμαντο πράγμα έχει νόημα,
οι άχρωμες μέρες μου παίρνουνε χρώμα.
Ό,τι μισούσα πλέον αγάπησα,
κάθετί άσχημο αρχίζει να ομορφαίνει.

Μετά τη βροχή τα μαλλιά σου είναι ο ήλιος,
τα μάτια σου το πιο όμορφο ουράνιο τόξο,
τα χέρια σου μια ζεστή μεγάλη αγκαλιά,
το χαμόγελο σου ό,τι καλύτερο μου έχει τύχει.

Όταν ο ήλιος ανατέλλει, ανατέλλεις μαζί του.
Ο ουρανός διώχνει μακριά του τα μαύρα σύννεφα,
η θάλασσα απομακρύνει τα μεγάλα κύματα,
το κάθε εμπόδιο γίνεται δρόμος.

©2024 Νίκος Πρίφτης
Αρθρογράφος * Ποιητής