Μοντέρνα ποίηση – Ακούτε λέξεις; –

Ποίημα

Ακούτε λέξεις;
Ακούτε το θρήνο της άλλης;
Που να γύρει το κορμί της;
Πώς να ησυχάσει η καρδιά της;
Πώς να συνεχίσει το όνειρο της;
Αντίλαλοι από τις κραυγές της ρίχνουν ένα ένα τ΄αστέρια
απ’τη νύχτα που κεντήσει μαζί του!…
Ματωμένα σεντόνια τυλίγουν κάθε σημείο στίξης μέσα της
κι αν πεις για κείνα τα θαυμαστικά…
χμμ εκείνα καρφώθηκαν ολότελα στα δύο απλανείς μάτια της!
Ακούτε λέξεις;
Μία σιωπή χαράζει τις μαύρες φλέβες της
ροή αδιάκοπης εγκατάλειψης λιμνάζει ανάμεσα
στα τρεμάμενα σκέλια της.
Βλέπεις όταν οι μοναξιές συναντιόνται αφήνουν πίσω τους
τα πάντα ραγδαία ερωτεύονται και ραγδαία μισούνται
όταν η μία υιοθετείται από άλλη.
Ακούτε λέξεις την ικεσία της να τον φέρει πίσω;
Μα εγώ τι κάνω εδώ , θα μου πείτε ήμουν η πριν η η επόμενη;
Εγώ ήμουν εδώ κι απλά παρακολουθούσα
το θέατρο του παραλόγου!…
Τώρα πια ξέρω πως οι δικές μου λέξεις θα πάρουν εκδίκηση …
Δεν θα γίνω άλλη Μια του!!!!…

____________________________________________
©2024 Δέσποινα Αποστολάκη
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
( Αφιερωμένο σε κείνες που παγιδεύτηκαν μέσα σε λεξεις)