Αφήγημα – ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ . . . –

Αφήγημα

Κοίταξε πως πέρασε το καλοκαίρι από πάνω μου, κι εσύ που μ’ έμαθες να διαβαίνω μόνο στ΄ ακρογιάλια του ονείρου, χαρίζοντάς μου ένα τόσο γλυκό θάνατο, δεν ξέρεις πόσο σκληρό είναι για μένα, που τώρα πρέπει να βρω τους δρόμους του χειμώνα… Μου μοιάζουν όλα τόσο ακατανόητα!… Περπατώ σ’ ανήλιαγα σοκάκια, οι αέρηδες μου λερώνουν το μεσοφόρι μου, οι νερόλακκοι σχηματίζουν σκαιώδεις, φρικαλέους αντικατοπτρισμούς που με τρομάζουν… Περιφέρομαι σ’ αεροδρόμια, και βρίσκω τόσο πληκτικά αστείους, τους επιβάτες που βιάζονται να επιβιβαστούν στην πτήση, ξεχνώντας πως το γοητευτικότερο τμήμα του ταξιδιού, είναι ακριβώς αυτή η βασανιστική αναμονή των αεροδρομίων… Γυρίζω σε σταθμούς τρένων, βλέπω ανθρώπους να επιβιβάζονται σ΄ ένα πρώτο τρένο, κι άλλοι, δεύτεροι, να τους ακολουθούν, χωρίς να ξέρουν το γιατί… Όλα αυτά μου φαίνονται τόσο εξωφρενικά, κι αρχίζω να συνειδητοποιώ, με κείνη τη χαρακτηριστικά επώδυνη αίσθηση που σταλάζουν σταγόνες λεμονιού σε αιμόφυρτα χείλη, πως η μόνη εποχή που χωράω, είναι το καλοκαίρι των δικών μας κογχυλιών… Πως το μόνο χρώμα, που μπορώ να αναγνωρίσω είναι εκείνο του λευκού φορέματός μου που έσμιγε με τους αφρούς των κυμάτων… Θυμάσαι τη σαγιονάρα μου που την άρπαξε το κύμα, κι εγώ γελούσα σαν τρελή που δεν μπορούσα να την πιάσω ;… Μόνο μια ανεξήγητη φευγαλέα θλίψη, με πλησίασε, όταν ανακάλυψα πως έμεινα μονοσάνδαλη… Θυμάσαι εκείνο το τελευταίο μας ερωτικό βράδυ στην παραλία ?… Η άμμος μαστίγωνε τα μέλη μας , ενώ το σώμα μου έφτιαξε ένα μικρό σκήνωμα στην παραλία, λιώνοντας κάτω από το βάρος του δικού σου σώματος… Την επόμενη μέρα έφυγες για πάντα, δίχως να πεις ούτε καν μια λέξη… Δεν αξίζει τον κόπο να σε απασχολεί αγάπη μου… ΄Ησουν πάντα ευπροσάρμοστος στις εποχιακές αλλαγές, κι εγώ πάντα ανεμογιαλός… Όλα ήταν λοιπόν απόλυτα φυσιολογικά… Μόνο που θα ήθελα, να σε παρακαλέσω, αν ποτέ ξαναπεράσεις από εκείνα τα μέρη, <<που σμίγουν, στου γλαυκού το γειτόνεμα>>, τη Θήρα, τη Σύρο, τη Μύκονο, την Πάτμο, και νιώσεις κάτι το απροσδιόριστο, κάτι που θα σου είναι αδύνατο να το εξηγήσεις, και που πιθανότατα οι άλλοι θα σε θεωρήσουν τρελό…….εσύ μην διστάσεις ούτε στιγμή….. βάλε μια πρόχειρη ταμπέλα, γράψε βιαστικά πάνω της, <<ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ>>, και φύγε γρήγορα… Μην ανησυχείς… Κάπου εκεί κοντά, θα ‘μαι κι εγώ… και θα ξέρω… κι ίσως κάποια στιγμή θελήσεις να σου θυμήσω και σένα…….
Ποιος άραγε μπορεί να προβλέψει ?…………

©2024 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
πνευματικά δικαιώματα διατηρούνται