Ποίημα
Ξεχασμένη ζωή
στα σκοτάδια του φταίω.
θα σε βρώ στη σιωπή,
στον ακίνητο κόσμο
των κρυμμένων γιατί
Θα σε βρώ στη στιγμή
που ‘χει ο χρόνος παγώσει
Στη ψυχή του παιδιού
που την έχουν σπιλώσει
Θα σε βρώ στον θυμό,
τον πνιγμένο από τις λέξεις
Στο λυγμό της ψυχής
που ματώνουν οι σκέψεις
Θα σε βρώ στην κραυγή
που τρυπάει το κορμί μου
Πυρωμένο σπαθί
η αλήθεια της φωνής μου
Ξεχασμένη ζωή
στων αγγέλων το δάκρυ
Στου παιδιού την σιωπή,
στις ανίερες πράξεις
Θα σε βρώ τώρα πια,
έχω μάθει τις λέξεις.
©2024 Αγλαΐα Κεφαλά
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Υπεροχο φίλη μου
Ευχαριστώ πολύ!
Συνέχισε έτσι!
Ευχαριστώ από καρδιάς!